96 De Oog-lichting in de genen ^ 



het Oog : waar na de Appel van het flinker Oog^j 

 dat ik wederom eerft Opereerde, ftil en doorlchy- 

 nendc wierdt. Het Oog veftigde zig aanftonds, 

 en de Patiënt keek my lachende aan , brengende 

 de Handen op niyn Aangezigt. Ik vraagde hem, 

 of hy wel blyde was het Daglicht te zien. Ja, 

 Myn Heer, antwoordde hy my; hoe liefheb rk 

 U, dat Gy my zo veel goeds doet ! 



Met het regter Oog, dat ik vervolgens Ope- 

 reerde, ging het byna eveneens; maar, in plaats 

 dat de Staar zig verdeelde , gelyk zy in 't flinker 

 Oog gedaan hadt, wierd ik gewaar, dat van my 

 een foort van Waterblaasje (Hydaüs^ neergedrukt 

 werde ; 't welk ik egter op den bodem van het 

 Oog kreeg, daar het, na drie- of viermaal weer 

 opgereezen te zyn , bleef zitten. 



Vervolgens was ik begeerig om te wecten , hot 

 deeze Jongen onderfcheiden zou kunnen ^ het ge- 

 ne ik hem voorhield. Het eerfte Voorwerp wa« 

 zyne Mcuije. Ik vraagde hem of hy haar kende, 

 en my zeggende van neen , bragt hy haar de Hand 

 op het Hoofd en zeid' aanftonds : het is een 

 Vrouwspcrfoon. Ik vraagde hem andermaal : (£ 

 hy die Vrouw niet kende. Hoe zou ik zeken- 

 ren, zeid'hy, daar ik ze van myn Leven niet 

 had gezien. Toen belalte ik de Vrouw te fpree* 

 ken , en hy kende haar aanftonds aan de fl:em , 

 zeggende: tegenwoordig zie ik wel dat het myri. 

 Tante is. Ik deed hem , vervolgens , een ande- 

 tc Vrouw zien, en beval hem, dat hy haar bei- 

 den 



