DIE MET DE StAAS. OEBOOREM 2YM. 97 



den te deeg moefl: befchouwen , om te weeten of 

 hy, in een oogenblik, zyn Tante van die andere 

 Vrouw zou kunnen onderfcheiden. Hy keek 

 geduurig op zyne Tante, die hy liefkoosde, zeg- 

 gende dat hy aan haar een grooce verpligcing had , 

 om dat hy zonder haar altoos blind zou gebleeven 

 zyn. 



Vervolgens toonde ik aan deezen Patiënt een 

 Hondje , 't welk zyn Tante met haar voer* 

 de j en dat dikwils de Leidsman was geweeft van 

 deezen kleinen Blindeman, inzonderheid, als zy- 

 ne Tante hem niet geleidde. Ik hieldt hem dee- 

 zen Hond voor, dien hy niet meer kende dan hy 

 zyne Tante gekend hadt. Ik zie iets voor myn 

 Oogen, zeid' hy , dat zig beweegt, maar ik weet 

 niet wat het zy : doch den Hond aanraakende riep 

 hy uit: 't Is Favori dien ik zie. O Monlieur Fa^ 

 veri, zeid'hy tegen den Hond, gy zult my niet 

 meer geleiden : gy hebt lang genoeg vooruit ge- 

 ioopen , thans zult gy agter my gaan. 



De Lyder werdt zeer eenvoudig verbonden, 

 even als de eerfte maal, en maar eens Adergela- 

 ten. Hy hadt geen Pyn noch Toeval na de Ope- 

 ratie, en was op den vyftienden Dag reeds ge- 

 nezen. Zyn Oogen hadden niet getraand , en 

 waren in 't allerminfte niet van Kleur veranderd. 



Zo dra de Jongen de Oogen ongebonden hadt, 



en dat hy kon gaan wandelen ,lcheen hy van Biyd- 



fchap opgetoogen : maar, wanneer hy de Hand uit- 



"öak, om eenig Voorwerp te grypen, wierd ik 



IX. Deel. O ge- 



