pE Tek of Honds -luis. 349 



doch zeer onvolkomen ^ op Tab. XTX. in het V. 

 pEEL van zyne Befchryving der Infekten van 

 Dukfchland geeft, merkt aan, dat het zynnaam, 

 die in 't fioogduitfch %adt\\ is , van een Oud 

 Duitfch woord ,'t vjék aankleeven en aanhangen 

 betekent , en waar van de Franfchen hun ahachèr 

 ontleend zouden hebben, bekomen heeft. Dit 

 iDier heeft zyne Huisvefting , zegt hy , ook in 

 Hout , en wordt daarom zo menigvuldig aan de^ 

 Jagthonden ^gevonden , die door de Wilderniflen 

 en Boffchagiën kruipen ^ of in Hokken opgefloo- 

 ten zyn. Het fteekt den Kop diep in de Huid> 

 en maakt dus weinig Pyn , doch men moet 

 het 'er met gev^^eld uithaalen. Allerley Dieren, 

 die Bloed hebben, worden 'er door aangetaft, en 

 aan fommigen , gelyfc Koeijen en anderen , wordt 

 bet zeer dik en groot, door de menigte van Bloed , 

 die dit Schepzel inzuigt. Men vindt het ook aan 

 de zogenaamde Aard-Zwaluwen, en andere jon- 

 ge Vogelen. De Kleur is wit, doch aan de 

 Menfchen wordt het, door*t ingezoogen Bloed, 

 zwartagtig ; aan andere Dieren ziet het uit deii 

 blaauwen. 



Het geheele Dier vertoonde zig , toen wy 

 het levendig befchouwden , als een doorfchynend 

 Blaasje , dat dun fcheen , doch op 't gevoel ont- 

 dekte men , dat het geenszins flap ware. Op de 

 Rug hadt het, ter wederzyde, als een foort van 

 (Proefjes, die beurtlings uitgezet werden en we- 



IX. Deel, • ' « der 



