Juïy en Augujly 1710, i o f 

 men ïypert , en van dezelve vergadert word. 



14. 



Dat de Manna gevonden word op de boe* 



men en derzelver bladeren > xal niemaat te-? 

 gcnfpreeken, maar het verlchil is of dezelve 

 pis een hemelfehen dauw op dezelve valt, dan 

 of de Manna moet aangemerkt worden als een 

 zweet of traan van de boomen zelfs. Onder 

 de Arabieren , of dewelke daar voor gehou- 

 den worden, munten AvicenMa cwSerapiubo^ 

 ven de anderen uit , omtrent het naauwkeurig 

 onderzoek van de Manna. Serapiu oordeelt 

 dat de Manna meerder of minder kragtig is , 

 of ook in medicinale hoedanigheden verlcheelt, 

 na 't onderfcheidt der boomen daar dezelve op 

 valt ; dat de Manna , dewelke op de Tama- 

 ris-boom valt , zeer dienlb'g is voor den hoeit 

 en voor de raauwheid van de borll ; dat de 

 Manna, dewelke valt op het kruid Matvavif- 

 cus , of liever Althéa of Bifmalva , in 't neder- 

 duitfch dubbelde kaasjes bladeren, wit van ko- 

 leur word , als dezelve eenigen tyd op dezelve 

 vertoeft. De vloeibaare Manna ( dewelke Se- 

 rapio Tereniabin noemt, gelyk te voren on- 

 zen Bellonius ) is, zegt hy, een dauw, de- 

 welke van den hemel valt , en word gelyk als 

 een korrelachtigen honing , en word dauw- 

 honing genaamt; deze valt, vervolgt hy, in 

 Indien op boomen , dewelke te gelyk drooge 

 bladeren, groene doornen, en bloemen van 

 een roode koleur , maar geen vruchten , draagtn. 

 Ook valt dezelve na zyn verhaal op de blade- 

 ren en toppen der palmboomen. Deze vloeir 



G s baa,- 



