JuJy en Augufly 1720. 181 

 gélyk aan de ftraalen of ftreepen der geftremde 

 Albaften, hoewel de vuurfteen echter veel van 

 ielfftandigheid met het Albaft vericbeelt, ten 

 opzicht van in cengedrongendheid , vuftheid en 

 hardigheid; want; de vartheid en de hardigheid 

 der vuurfteenen behoeft voor de meefte key- 

 fteeneu niet te wyken , gelyk ook blykt dat ly 

 geflagen zynde vuurvonken uitwerpen; echter 

 moeten wy toeftaan dat zy met 't Albaft over een 

 koomen, dat zommige van dezelve zyn als 

 dikke bladen of planten , dewelke tufTchen twee 

 korften mede een doorfchynende zelfftandig- 

 heid vertoonen ; andere vuurfteenen hebben de 

 gedaante van een ronde bol , in zommige van;dc- 

 welke een mergel gevonden word , 't welke ge- 

 heel verfcheiden is van de zelfftandigheid of ftof- 

 felykheid van de vuurzeen ; zommige van deze 

 vuurfteenen ontbeeren dit merg. De vuurfteenen 

 7yn daar in gelyk met de fteenkegels , dat dele or- 

 ften haar verftrekken als voor de wortel , daar de 

 doorfchynende ftot haar voedzel uit krygt , op de 

 wyzeals de doorfchynende ftreepen en ftraalen 

 der fteenkegels en de albaften. De korft van de 

 vuurfteenen , en dat merg dat dikwils in de- 

 ïelve gevonden word , zyn van een witte ftof 

 en van eenderhande wezen , het welk door 't 

 branden in kalk overgaat, maar het doorfchy- 

 nende gedeelte van de vuurfteen , het welk^ 

 meerder met de keyfteen overeenkomt , gaat 

 door 't vuur geenzins tot kalk over, maar laat zig 

 fmelten op de wyze als glas of metaal. De vuur- 

 fteenen hebben dikwils een koleuralsdedoor- 

 fchynende hoorens der koeyen , hoewel zom- 

 mige ros zyn, en andere wel een weinig na 



M 3 deti 



