WATERDKOPPELS, 



SCHETSEN NAAR HET LEVEN, 



DOOR 



P. HARTING. 



Hr is welligt niets dat den opmerkzamen beschouwer der natuur 

 meer treft, dan de rijkdom van leven dien zij ten toon spreidt. 

 Waarheen wij den. blik wenden, hetzij naar de aarde met de 

 haar bedekkende tallooze planten, naar de menigte van dieren, 

 welke zich daarmede voeden of de prooi worden van andere dieren, 

 of naar de lucht, waar zwermen van vogels en van nog talrijker 

 insekten op vlugge wieken rond zweven, of naar den oceaan, die 

 beide, aarde en lucht, in veelheid en verscheidenheid van schep- 

 selen nog verre overtreft , — overal ontmoet ons oog leven en bewe- 

 ging. En al is dat leven slechts tijdelijk, al maakt het telkens wederom 

 plaats voor den dood, dien eindpaal voor het bestaan van iederen stoffe- 

 lijken vorm, het getal van levende wezens blijft daarom toch steeds 

 even oneindig groot, want de dood heeft slechts eene gedaante- 

 verwisseling ten gevolge. De organische stof, die heden gedaante- 

 en bewegingloos daarneder ligt, zal misschien morgen reeds weder 

 eenen organischen vorm hebben aangenomen, eenen vorm, welligt 

 geheel verschillend van den vroegeren, maar even als deze de zit- 

 plaats van dat raadselachtig beginsel, hetwelk de grootste wijsgee- 

 ren tot hiertoe vergeefs getracht hebben geheel te ontcijferen, en 

 dat men "leven" heet. 



Die gestadige gedaanteverwisseling der stof, en tevens die ver- 

 bazende rijkdom van levende wezens valt echter eerst dan regt in 

 het oog , wanneer men dat oog wapent met het vergrootglas , en zoo 



