- 14- — 



Inderdaad is de rol, welke de infusiedieren vervullen, een hoogst 

 gewigtige. Alle organische voorwerpen bestaan uit enkelvoudige, 

 dat is voor geene verdere ontleding vatbare stoflen , waarvan de 

 voornaamste, dat is die welke nimmer ontbreken, zijn: koolstof, 

 zuurstof, stikstof, waterstof en zwavel. Dadelijk na den dood be- 

 gint echter het verband tusschen deze stofien verbroken te worden; 

 de ontbinding vangt aan , die in verrotting overgaat , en daarbij 

 ontstaan nieuwe verbindingen, die gasvormig zijn, koolstofzuur, 

 koohvaterstof , ammoniak, zwavelwaterstof. Deze zijn alle in meer- 

 dere of mindere mate schadelijk voor het dierlijk leven, en zoo 

 ook voor den mensch. Doch eer nosj de ontbindin<^ tot dien uiter- 

 sten trap gekomen is , eer nog de lucht verpest en voor inademing 

 ongeschikt is geworden, is ook het verbeteringsmiddel doorgaans 

 bij de hand. Talrijke vogels, insekten enz. voeden zich bij voor- 

 keur met die doode voorwerpen, en hetzelfde doen de infusiedie- 

 ren. Hun organisch leven stelt hen in staat tot weder vastlefj^iiis: 

 van die bestanddeelen, welke anders in gasvorm ontwijken zouden. 

 Wel is de ligchaamsgrootte van elk hunner gering, doch hunne 

 verbazend snelle ontwikkeling en vermenigvuldiging doen weldra 

 hun aantal zoo zeer toenemen, dat zij gezamenlijk voorzeker een 

 niet minder aanzienlijk vermogen bezitten om den dampkring voor 

 verontreiniging te bewaren, dan vele merkelijk grootere doch in ge- 

 ringer getal voorhanden dieren. 



De infusiedieren zijn derhalve de vastleggers van organischen 

 stof in organischen vorm; zij dienen mede tot handhaving van 

 het evenvvigt in de natuur. Maar zij zijn nog meer. Uit hoofde 

 juist hunner kleinheid strekken zij tot voedsel van vele andere iets 

 grootere dieren, insekten en hunne maskers, kleine schaaldieren , 

 wormen, polypen enz., die met hen in het water leven. Deze op 

 hunne beurt worden de prooi van visschen , die zonder de tegen- 

 woordigheid van gene niet zouden kunnen bestaan. De visschen einde- 

 lijk strekken tot voedsel aan andere dieren en daaronder ook aan 

 den mensch. En zoo ziet men hoe ook hier, even als overal elders 

 in de natuur, de eene schakel in den anderen grijpf, en aldus een 

 harmonisch geheel ontstaat. Ook de zoo nietige infusiedieren vor- 



