~ 87 — 



Tig. 1. 



df en e ƒ stellen de koord 

 voor, door welker rondbe- 

 weging om de brandpunten 

 d en e de omtrek der ellips 

 geteekend is. 



In zulk een en elliptisclien 

 kring nu beweegt zich de 

 aarde rondom de zon. Wij 

 moeten ons daarbij tevens 

 voorstellen , dat de zon niet 



in het middelpunt, maar in eene van de brandpunten der ellips 

 geplaatst is. Daaruit volgt nu van zelve, dat de afstand tusschen 

 de aarde en de zon, die door de voerstralen wordt aangeduid, niet 

 altijd dezelfde zijn kan , maar gedurig toe of afneemt. Dat punt 

 nu in de elliptische baan der aarde, hetwelk het naaste bij de zon 

 is, noemt men het perl/ielimn , en het punt, hetwelk het verste ^van 

 de zon verwijderd is, het aphel'mm. Deze beide punten zijn gele- 

 gen aan de uiteinden van de lange as. Als wij vooronderstellen, 

 dat de zon in het brandpunt e geplaatst is, dan- is de aarde, als 

 zij in è is, in haar perihelium of grootste nabijheid; als zij in a is, 

 in haar aphelium of grootste verwijdering van de zon. Stond de 

 zon in het middelpunt van de ellips, dan zouden de twee uitein- 

 den van de korte as, ƒ en g, periheliums en twee uiteinden van 

 de lange as, a en b, apheliums zijn. Bijgevolg zoude zich dan ook 

 bij eiken geheelen omloop der aarde het af- en toenemen van den 

 afstand, waarin zij zich tot de zon bevond, tweemaal voordoen. 

 Maar nu de zon in één der brandpunten staat, zal het af- en toenemen 

 van dien afstand maar eenmaal bij eiken omloop plaats hebben. 

 Bevindt de aarde zich in haar perihelium, in b, in haren kortsten 

 afstand van de zon, die afstand zal gedurende een halven omloops- 

 tijd gedurig grooter worden, totdat zij in haar aphelium, in «, het 

 verst van de zon verwijderd is, om dan van daar gedurio- weder 

 af te nemen, tot dat de aarde wederom in b het naast bij de zon 

 geplaatst is. 



Doch nu ontstaat de vraag : wat mag toch wel de oorzaak zijn , dat 



