— 55 — 



de aarde zich nu altijd juist in dat punt van hare baan bevond, 

 en zich altijd juist met die mate van snelheid bewoog, zoo als dat 

 volgens mathematische berekening zijn moest. Men moet niet den- 

 ken , dat die baan , welke de aarde werkelijk om de zon beschrijft , 

 eene volkomen elliptische lijn is, zoo als men die op mathematische 

 gronden beschrijft en berekent. Dat zoude zeker het geval zijn , 

 indien de zon het eenige ligchaam ware, tot hetwelk de aarde in 

 betrekking staat. Maar er zijn nog andere ligchamen in ons pla- 

 netenstelsel en daaronder van aanmerkelijke grootte, zooals de pla- 

 neten Jupiter en Saturnus. En alle die ligchamen trekken elkander 

 onderling aan, geheel volgens de zelfde wet, waarnaar de zon hare 

 aantrekkingskracht uitoefent. Door die onderlinge aantrekking 

 worden de planeten gedurig uit hare banen getrokken. Nu eens 

 wordt hare beweging door de inwerking van eene andere planeet 

 versneld, dan eens vertraagd. Men noemt deze afwijkingen gewoonlijk 

 storingen. 



Ook onze aarde ondergaat die storingen. Zij zijn van zeer ver- 

 schillenden aard. Sommige hangen' af van de tijdelijke standplaats, 

 die deze of gene planeet ten haren opzigte inneemt en eene meer- 

 dere of mindere onregelmatigheid in hare beweging veroorzaakt. 

 Omdat deze storingen in een bepaalden tijdkring wederkeeren, zoo 

 noemt men ze periodieJce storingen. Maar er zijn ook andere, die 

 niet in de tijdelijke plaatsing der planeten, maar die in den bouw 

 van het geheele planetenstelsel haren grond hebben en over reeksen 

 van eeuwen loopen. Men noemt ze seculaire storingen. 



Zoo ondergaat de vlakte, waarin de baan der aarde gelegen is, 

 eene zeer langzame schommeling, die duizenden van jaren in eene 

 rigting voortgaat, en dan wieder duizenden van jaren in tegenge- 

 stelde rigting terugkeert. De gedaante der baan zelve ondergaat 

 eene kleine verandering, daar de groote as der loopbaan thans door 

 lange tijdruimte henen inkrimpt, om zich later wederom uit te zetten. 



Als wij alle deze storingen in aanmerking nemen , dan kunnen 

 wij met regt beweren , dat onze aarde zich welligt nooit op dat 

 punt van hare loopbaan bevindt, waarop zij zich volgens eenvou- 

 dige wiskundige berekening bevinden moest. 



