— 57 — 



als de aarde om hare as wentelt. Zij volbrengt die beweging in 

 ruim 25 dagen. Maar nu is het reeds op zich zelven ondenkbaar, 

 dat een ligchaam, hetwelk uit kracht van eene hem van den be- 

 ginne af medegedeelde beweging, zich om zijne as wentelt, des 

 niet te min onveranderlijk op dezelfde plaats zoude blijven. De 

 omwenteling der zon om hare as sluit in zich, dat zij zich ook 

 moet voortbewegen in de ruimte. 



Deze gedachte werd het eerst duidelijk uitgesproken door brad- 

 i.EY in 1748 en naderhand door de beroemdste sterrekundigen be- 

 vestigd. Wii.LiAM HERSCHELL berekende reeds in 1783 uit eene me- 

 nigte zeer naauwkeurige waarnemingen het punt aan den hemel, 

 op hetwelk die beweging der zon gerigt is. Men scheen in het eerst 

 de uitkomsten van herschell's onderzoekingen te betwijfelen. Maar 

 ARGELANDER in 1837 en na hem lunddahl en struve zijn op 

 het door herscheij, ingeslagen spoor voortgegaan en nagenoeg tot 

 hetzelfde resultaat gekomen. Zij gingen echter nog eene schrede ver- 

 der, en berekenden ook de snelheid waarmede de zon hare reis door 

 de scheppingsruimte voortzet. Uit de laatste onderzoekingen van 

 STRUVE is gebleken, dat de zon zich voortbeweegt naar een punt 

 des hemels, gelegen in het sterrebeeld van Hercules. Dit punt 

 bevindt zich tusschen de sterren tt en jc« in het genoemde sterre- 

 beeld, op 259°,4 R. O. en 33°,2 A. N. Zij doorloopt in die rigting 

 jaarlijks eene ruimte van nagenoeg 30 millioenen G. M. 



Onze zon behoort derhalve tot de vaste sterren en heeft even 

 als deze eene eigene beweging. Alhoewel tot hiertoe alleen de rig- 

 ting, welke de zon in die beweging volgt, met eenige zekerheid 

 kan worden aangewezen, zoo moeten wij echter niet denken, dat 

 zij zich in eene regte lijn voortbeweegt. Het lijdt wel geen twijfel, 

 dat zij zich met het om haar zwevende planetenstelsel , misschien 

 wel in vereeniging met eene geheele sterrengroep , rondom één ge- 

 meenschappelijk zwaartepunt in eene elliptische baan beweegt. Als 

 de waarneming van den stand der zon, in betrekking tot de haar 

 naastgelegene sterrengroepen zich over een aanmerkelijk gedeelte 

 van hare baan zal uitstrekken , zal men eerst met wiskundige zeker- 

 heid het brandpunt kunnen aanwijzen van de verbazend groote ellips, 



