58 — 



langs welke zij hare ontzaggelijke baan welligt in millioenen jaren 

 volbrengt. De sterrekunde, die van de aarde tot het zonnestelsel en 

 van het zonnestelsel tot het geheele sterren- en wereldstelsel op- 

 klimt, bestijgt daar eene hoogte, die de koenste verbeeldingskracht 

 doet duizelen. 



Uit de eigene beweging der zon om een of ander ver gelegen 

 centraalpunt volgt van zelve, dat het geheele planetenstelsel en 

 dus ook onze aarde, die er een lid van uitmaakt, haar op die on- 

 metelijke baan vergezelt. Indien de zon in één jaar eene ruimte 

 van 30 millioen G. M. doorloopt, dan wordt ook de gelieele baan 

 der aarde in dienzelfden tijd 30 millioen G. M. in de ruimte 

 verplaatst. 



Hoe aanmerkelijk deze verplaatsing ook zijn moge, zoo heeft zij 

 echter niet den minsten invloed op de berekening van de loopbaan 

 der aarde. Men kan daarbij de zon als een vaststaand en rustend 

 punt beschouwen en hare beweging geheel buiten de berekening 

 laten. 



Maar geheel anders is het, als men vraagt naar den weg, dien 

 onze aarde met der daad in de onbegrensde ruimte aflegt, als men 

 de lijn, die zij door het onmetelijke ruim des heelals beschrijft, 

 wil volgen. Wij netaen aan , dat de groote as van de baan der 

 aarde, in ronde getallen uitgedrukt, 40 millioen G.M. lang is, en 

 dat de zon in eene nagenoeg regte lijn 30 millioen G. M. in één 

 jaar aflegt, dan zal de weg, dien onze aarde werkelijk in de ruimte 

 doorloopt, eigenlijk eene spiraalvormig kromme lijn CD zijn, die 

 op eene vlakte geteekend, nagenoeg de gedaante heeft, die wij in 

 fig. 14 hebben afgebeeld. Elke afdeeling op de regte lijn A B stelt 

 eenen afstand voor van 10 millioen G.M. Stellen wij, dat de aarde 



zich op een zeker 

 tijdstip in a bevindt, 

 dan zal de zon in 

 b zijn. Indien de 

 zon zich niet voort- 

 bewoog , zou de 

 i'ig. ]4. aarde na een half- 



