DE WET DER STORMEN. 



DOOR 



Dr. F. W. C. KRECKE. 



XJe wet der stormen ! zal welligt menigeen bij zich zeiven zeggen , 

 terwijl hij met eenen ongeloovigen glimlach de lezing van dit opstel 

 begint. Doch, lezer, wees niet voorbarig, en laat ons eerst zien of 

 er ook eenige waarschijnlijkheid bestaat, dat er eene wet der stormen 

 zij , tn daarna , waarin deze bestaat. 



Indien wij op eenen helderen avond de sterren gedurende eenigen 

 tijd gadeslaan, dan bemerken wij weldra, dat zij zich met betrekking 

 tot ons standpunt verplaatsen, de eene meer, de andere minder. Yolgen 

 wij die verplaatsing gedurende eenige uren, dan blijkt het spoedig, 

 dat alle sterren cirkelbogen beschrijven van zeer verscliillende grootte; 

 dat sommige gedurende twaalf uren van het oosten naar het westen 

 den geheelen hemel doorloopen, terwijl andere kleinere bogen be- 

 schrijven, of nagenoeg schijnen stil te staan. Herhalen wij de waar- 

 neming den volgenden avond, dan vinden wij op hetzelfde uur nagenoeg 

 denzelfden stand van den hemel terug, als den vorigen; en hoe juister 

 de middelen zijn, waarmede wij de waarnemingen verrigten, des te 

 meer orde en regelmatigheid vinden wij in dit verschijnsel. Eenige 

 hemelligchamen schijnen zich echter aan dien eerst gevonden regel 

 niet te storen en van die volmaakte regelmaat af te wijken. Geven 

 wij evenwel op de hoegrootheid dezer afwiildngen zelve acht, dan 

 blijkt het, dat deze toe- en afnemen, en dus zelve aan regelen ge- 

 bonden zijn. Aangaande die afwijkingen geldt hetzelfde, dat zoo even 

 is gezegd, dat zij eene des te grootere regelmatigheid vertoonen, 

 naarmate de waarnemingen grootere juistheid hebben. Heeft men 



5 



