DE MIEREN IN ZUIDAMERIRA, 



Wij rustige bewoners van het Noordelijk halfrond kunnen ons 

 geen juist denkbeeld vormen, van de verbazende menigte, waarin 

 de mieren op vele plaatsen der warme luchtstreken worden gevon- 

 den. Al mogen wij soms in bewondering staan bij het. aanschouwen 

 van deze diertjes, hoe zij in reijen en gelederen, nimmer in rust, 

 onophoudelijk heen en weer trekken, het werkzame volkje deert 

 ons niet, en onbeschroomd vervolgen wij onzen weg, terwijl onze voet 

 honderden hunner soms onwetend vertreedt. Anders is het in de keer- 

 kringsgewesten ; talloos zijn de klagten der huisvrouwen, die in hare 

 ligte woningen nagenoeg niets beveiligd achten tegen hunne invallen , 

 tenzij zij hare kisten en kasten bij wijze van forteressen versterken , 

 die op hoogten plaatsen en de voeten daarvan omgeven met bakken 

 met water, als ondoorwaadbare grachten, door deze kleine vijanden 

 ten zeersten geschuwd. Talloos ook zijn de klagten van den reizi- 

 ger, vooral wanneer hij de maagdelijke bosschen bezoekt, en velen 

 wordt het genot der schoone natuur door de onophoudelijk bezoe- 

 ken van mieren van allerlei soort vergald, mieren, die zoodanig 

 kunnen bijten of steken, dat men, zoo als blume ons leert, zich 

 soms van pijn verpligt ziet, om zich te wentelen over den grond. 

 Zonder te treden in eene beschouwing der verschillende soorten van 

 deze overigens zeer belangwekkende diertjes of hunne werkelijk 

 verwonderlijke gewoonten, willen wij onzen lezers een klein staaltje 

 mededeelen van hetgeen een beroemd reiziger daarvan eens in het 

 Nieuwe Werelddeel heeft bijgewoond. 



"Eensklaps," zoo verhaalt hij, "hield onze kolonne, die het woud 



