— 93 — 



doortrok, halt; er moest zich voorzeker een hinderpaal hebben voor- 

 gedaan aan het hoofd van onzen troep, waarop die was gestuit. 

 Met allen spoed begaf hij zich derwaarts , — de eerste personen in 

 den optogt werden opgehouden door eenen bruinen band of streep 

 van 12 tot 16 voeten breed, die zich onophoudelijk voortbewoog; 

 het was een digte, dikke drom van trekmieren ("Wander-ameisen") 

 die juist ons pad door het bosch kruiste. Het zou ons te lang 

 hebben opgehouden, om te wachten totdat deze onafzienbare kara- 

 vaan in haren langzamen tred zou zijn voorbij gegaan; er moest 

 alzoo worden besloten, om dwars door dit heirleger henen te bre- 

 ken, met snellen loop en onder verre sprongen. Bij deze manoeuvre 

 werden wij tot aan de knieën bedekt met de in woede geraakte 

 insekten, duchtig en overal door hen gebeten, welke moeite wij 

 ook aanwendden, om ze met de voeten te vertreden en met de 

 handen weg te slaan. Wij Europeërs intusschen kwamen er nog al 

 genadig af, doch onze arme geleiders, onze Indianen, sansculotten 

 als zij waren, ondervonden het gewigt dezer onderneming in volle 

 mate, en zelden heeft men een belagchelijker schouwspel gezien 

 dan het springen en slaan der gepijnigde Indianen, terwijl zij hun 

 nakende huid zooveel mogelijk trachten te ontdoen van deze fel 

 stekende diertjes. Het is bekend, dat deze mierensoort in onover- 

 zienbare benden het land doortrekt, zonder dat iemand weet van 

 waar zij komen en werwaarts de togt zich begeeft; alleen dit weet 

 men, dat zij alles aangrijpen wat zij op hunnen weg ontmoeten." 

 Naar r. schomburgk, '■'■Reise in Brit. Guiana,^'' II D. pag. 287.) 



Dr. V. H. 



