— 99 — 



halve, zijn kleinste twee en een halve E. mijl. De ruimte van 

 dezen verbazenden vuurketel is derhalve veel grooter dan die welke 

 door geheel Amsterdam wordt ingenomen. Gelijk de krater van 

 alle nog werkzame vulkanen, heeft ook de Kilauea zijne eigene 

 geschiedenis, en de opvolgende beschrijvingen, welke daarvan door 

 onderscheidene bezoekers, namelijk ellis, douglas, chasb en 

 PARKEK, sRZELECKi, sHEPEKD , wiLKEs en coAN gegeveu zijn, 

 wijken dan ook telkens in eenige bijzonderheden van elkander af, 

 ofschoon zij in de hoofdpunten overeenstemmen. De holte van den 

 krater wordt omgeven door drie trapsgewijs achter elkander vol- 

 gende steile kringvormige wanden , waarvan de beide buitenste 

 omstreeks 150 voeten hoog zijn, terwijl de binnenste, die den 

 eigenlijken krater vormt, wanneer deze betrekkelijk in rust is, 

 eenen steilen afgrond aan het oog vertoont van meer dan duizend 

 voeten diepte, op welks bodem de gloeijend gesmolten lava in ver- 

 scheidene kleinere meren zich als de golven eener zee beweegt en 

 waaruit een aantal kleine kegels oprijzen, die gestadig gloeijende 

 steenen, asch en waterdamp uitstoten, dikwerf vergezeld van een 

 geweldig en vreesaanjagend gedruisch. Van tijd tot tijd stijgt de 

 gesmolten massa uit de diepte al hooger en hooger, en vult den 

 krater meer en meer op. Slechts zelden vloeit de lava echter over, 

 gelijk in 1787 gebeurde, toen, tijdens eenen burgerkrijg op het 

 eiland, het geheele uit 5000 man bestaande leger van Keoua, 

 den mededinger van Tamehameha, daardoor omkwam. Zakt de lava, 

 na tot aan of boven den rand opgerezen te zijn, vervolgens weder 

 in de diepte, dan blijft de bovenste gestolde korst soms als een 

 koepeldak achter, dat echter allengs wederom instort en waarvan de 

 brokstukken een voor een in den gapenden vuurmond verdwijnen, 

 om in zijne diepte den vroegeren gloeijend gesmolten toestand weder 

 aan te nemen. Tijdperken van betrekkelijke rust van den Kilauea 

 duren ongeveer acht tot tien jaren. In 1823, 1833 en 1840 had- 

 den belangrijke uitbarstingen plaatst. Dana, een dergenen die den 

 krater met kapitein wiiiKES bezocht, wien hij als natuuronder- 

 zoeker op zijne reis om de wereld vergezelde , vermoedt dat er in 

 1847 of 1848 eene onderzeesche uitvloeijing van lava heeft plaats 



