— 100 — 



gegrepen. Volgens de laatste berigten ^) is de werkzaamheid van den 

 Kilauea weder sterk toenemende. Een koepeldak van gestolde lava, 

 anderhalve E. mijl in omtrek en verscheidene honderd voeten hoog, 

 met eene opening aan den top van 200 voet in middellijn, waar- 

 door men in de gloeijende zee naar beneden blikt, is aan de eene 

 zijde van boven tot beneden gescheurd, en de gestadig hooger 

 rijzende lava dreigt weldra het geheele gebouw te verzwelgen. 



Even als de Grieken hunne geheele godenleer aan de hen om- 

 ringende natuur ontleenden, zoo heeft ook de verbeelding der be- 

 woners van Hawaiï, voor dat het licht van het Christendom tot 

 hen was doorgedrongen, de Kilauea met hoogere wezens bevolkt, 

 die de straks genoemde kleinere kegelvormige kraters bewonen, 

 waar zij zich vermaken met een soort van spel, genaamd "Konanee" 

 terwijl het gebrul in de diepte de muziek van hunnen dans is, en 

 de branding van de gloeijende lavazee veroorzaakt wordt, doordat 

 zij zich van tijd tot tijd vermaken met daarin te zwemmen. De 

 voornaamste dier goddelijke wezens was echter de godin Pele, en 

 de krater van den Kilauea was dan ook de plaats, waar aan haar 

 geofferd en waar de beenderen hunner hoofden heen gebragt werden. 

 Eens gebeurde het, dat een koning Pele beleedigd had, endoorhaar 

 tot aan de zeekust vervolgd werd, waar hij in eene kanoe sprong. 

 Zoodra' Pele zijne ontsnapping bemerkte, wierp zij hem geweldige 

 steen- en rotsbrokken achterna, welke in menige rondom de voort- 

 spoedende kanoe nedervielen, doch zonder haar te treffen. Nog 

 worden den reiziger, zegt ellis die deze legende mededeelt, een 

 aantal als klippen uit de zee oprijzende rotsen vertoond, welke, 

 aldaar verstrooid liggende even als de Cyclopen-eilanden aan den 

 voet van den berg Etna, door Pele zouden geworpen zijn om de 

 boot te doen zinken. * 



De Kilauea, hoe groot ook, is evenwel geenszins de eenige 

 krater waardoor zich het onderaardsche vuur, dat onder den Mauna 

 Loa en de omringende landstreek brandt, eenen weg baant. Ook 



1) Uit eenen brief van den heer coan van 31 Julij 1852, American Journal of 

 Science and Arts, 1853, pag. 63. 



