— 102 — 



vensters scheen, zoo sterk, dat wij meenden dat eenig nabijzijnd 

 o-ebouw in brand stond; maar weldra bemerkten wij er de oorzaak 

 van. In twee uren tijds had de gesmolten lavastroom naar onze 

 berekening ongeveer eenen weg van vijftien mijlen langs de zijden 

 van den berg afgelegd. 



Deze uitbarsting was uiterst hevig en prachtig, doch zij duurde 

 slechts kort. Binnen ongeveer 24 uren waren er alle sporen van 

 uitgedoofd. 



Bij het aanbreken van den morgenstond op den 20=*™ werden 

 wij op nieuw verschrikt door eene plotselinge uitbarsting, plaats 

 grijpende aan de naar Hilo toegekeerde zijde van den berg, onge- 

 veer op de helft van den voet naar den top. Deze zijdelingsche 

 krater was even werkzaam als die op de kruin, en weldra bespeur- 

 den wij dat de daaruit vloeijende lavastroom zijnen weg regtstreeks 

 naar Hilo nam. Van uur tot uur nam de uitbarsting in hevigheid 

 toe, en weldra had de gloeijende rivier de bosschen aan den voet 

 van den berg bereikt, — eenen afstand van 20 mijlen. 



Wolken van asch stegen opwaarts, en hingen als een uitgebreid 

 scherm boven den berg, of werden voortgerold op de vleugelen 

 van den wind. Deze wolken namen allerlei tinten aan, — donker- 

 graauw, blaauw, wit, purper of scharlakenrood, — al naar gelang 

 zij meer of minder licht uit den vurigen afgrond daaronder ont- 

 vingen. Somtijds geleken zij op eenen omgekeerden brandenden 

 berg met zijnen top gekeerd naar den vreesselijken mond, waar- 

 boven hij hing. Dan weder rees die gloeijende zuil loodregt naar 

 omhooo- en daarop, eene sierlijke bogt beschrijvende, dreef zij in 

 eene horizontale rigting weg, gelijk aan den staart van eene ko- 

 meet, verder dan het oog kon reiken. De met asch opgevulde 

 dampkring van Hilo verkreeg een somber aanzien, en de stralen 

 der zon vielen op ons met een geel, ziekelijk licht. Wolken van 

 rook dreven over den oceaan, asch, sintels, verkoolde bladeren enz. 

 met zich voerende, welke als regen op de schepen nabij de kust 

 nedervielen. Het licht werd op meer dan 100 mijlen afstands in zee 

 gezien, en van tijd tot tijd breidde zich de purperen gloed zoo 

 ver uit, dat de geheele hemel in brand scheen te staan. Asch, 



