— 103 — 



vermengd met glasachtige draden, "het haar vanPele geheten," viel 

 tot eene dikke laag in onze straten en op de daken onzer woningen. 

 Zoodra de tweede uitbarsting begon, besloot ik haar een bezoek 

 te brengen. Dr. W. gaf zijn verlangen te kennen om mij te ver- 

 gezellen en wij namen vier inboorlingen aan om onze pakkaadje 

 te dragen; een hunner, Kekai (Zoutzee) genaamd, zoude ons tot gids 

 dienen. Maandag den 23^''=° Februarij vertrokken wij en bragten 

 den nacht door aan den buitenzoom van het groote bosch, hetwelk 

 Hilo van de bergen scheidt. Den volgenden dag drongen wij in 

 het bosch door, langs een in vroeger dagen bestaan hebbend Indi- 

 aansch pad, doch dat zoozeer met struikgewas was begroeid, dat 

 het nagenoeg geheel verstopt was. Met behulp van een lang mes, 

 eene bijl en knodsen baanden wij ons echter eenen weg, zoodat 

 wij elk uur een en een vijfde mijl vorderden. Dien nacht sliepen 

 wij in het bosch, en luisterden naar het verwijderde brullen van 

 den vulkaan. Woensdag den 25^'^^^ bereikten wij eenen kleinen 

 heuvel, vanwaar wij den lavastroom konden zien, welke zich nu 

 tegen ons over aan de linkerzijde bevond, op eenen afstand van 

 zes mijlen. Deze vuurvloed was nu half weg door het bosch, en 

 had reeds meer dan drievierde van den weg afgelegd van den 

 krater naar de zeekust, alles voor zich uit drijvende of verwoes- 

 tende. Op den 26^'^° kwamen wij uit het bosch, maar vonden ons 

 hier dadelijk in eenen mist gehuld , nog duisterder dan in het 

 digte struikgewas hetwelk wij zoo even verlaten hadden. Den berg 

 al verder beklimmende bereikten wij eenen ruwen met houtgewas 

 begroeiden rotstop, waar wij ons nachtleger opsloegen. Kort voor 

 het ondergaan der zon verdween de mist en de Mauna Kea en Mauna 

 Loa lagen voor ons; de eerste bijna tot aan zijnen voet in eenen 

 wolkenmantel gehuld, de laatste stroomen vuurs uit zijne brandende 

 fornuizen brakende. Gedurende den ganschen nacht staarden wij 

 naar den vuurgloed en luisterden naar het ontzagwekkend gedruisch 

 van den verschrikkelijken krater. 



Wij waren nu vier nachten onder weg geweest en op twintig 

 mijlen afstands van den krater, met de lange, schitterende rivier 

 van gesmolten lava aan onze linkerzijde, als eene streep van licht 



