— 104 — 



afdalende aan de zijde des bergs, tot dat zij het bosch binnentrad. 

 Wij verlieten onze legerplaats vroeg op den 27^'™, vast besloten, 

 om , zoo mogelijk , nog dien dag de plaats der uitbarsting te be- 

 reiken. De zuil van vuur en wolken tot baak nemende, en steeds 

 de groote rivier van lava aan onze linkerzijde hebbende, gingen 

 wij voorwaarts over eenen ruwen en bijna onbegaanbaren bodem. 

 Des middags kwamen wij aan eene plaats, slechts met bloote lava- 

 slakken overdekt, zoo onverdragelijk scherp en puntig, dat onze 

 pakdragers er niet over konden gaan. Hier liet ik halt houden, 

 en, de overigen achterlatende,!) gaf ik aan mijnen gids een extra 

 paar sterke schoenen , mijnen overjas en deken , stak eenige beschuiten 

 en gekookte eijeren in mijne zakken, nam mijn kompas en stok, 

 en zeide tot Kekai: "Nu naar boven, en laat ons nog heden nacht 

 ons warmen aan het gindsche vuur!" Zoo uitgerust stegen wij 

 verder den berg op, over velden van lava van onbeschrijfelijke 

 ruwheid, terwijl de vurige zuil in het volle gezigt stond, dan we- 

 der daalden wij af in kloven en diepten, waaruit wij slechts lang- 

 zaam op handen en voeten weder naar boven kropen. Maar weldra 

 bevond ik dat mijn gids zelf een geleider behoefde. Hij was te 

 langzaam. Ik ging hem dus vooruit, het aan hem overlatende om 

 zoo goed hij kon mij te volgen. Ten half vier ure bereikte ik den 

 vreesselijken krater, en stond alleen in het licht van zijn vuur. 

 Het was een oogenblik vol onuitsprekelijke gewaarwordingen. Het 

 scheen mij toe, als stond ik in de tegenwoordigheid en voor den 

 brandenden troon van den eeuwigen God, en alsof, terwijl alle 

 andere stemmen zwegen, alleen zijne stem sprak. Ik bevond mij 

 10,000 voeten boven de zee, in eene uitgestrekte eenzaamheid, 

 onbetreden door de voeten van menschen noch dieren; te midden 

 van eene stilte door geen geluid van eenig levend wezen afgebro- 

 ken, en omringd door tooneelen van de schrikkelijkste verwoesting. 

 Hier stond ik, schier verblind door den ondragelijken lichtgloed, 

 schier verdoofd door het geweldige gedruisch, schier versteend 



1) De heer W. was reeds vroeger teruggekeerd, uit zorg voor de in stad achter ge- 

 blevenen. 



