— 106 — 



ratelend tweegelederenvuur. Soms was het gelijk aan het bruischen van 

 den oceaan tegen eenen rotsigen oever, en enkele malen aan het 

 rollen van eenen verwijderden donder. De ontploffingen werden 

 gehoord langs de kust bij Hilo. 



De uitbarstingen waren niet tusschenpoozend maar aanhoudend. 

 De gesmolten lava steeg gestadig naar omhoog en daalde weder 

 geheel op de wijze van het water in eene fontein. De kracht, welke 

 deze vurige zuilen uit de opening dreef, deed en in millioenen 

 deelen splijten van ongelijke grootte, waarvan sommige op hetzelfde 

 oogenblik opstegen, andere nedervielen, eenige zijdelings schoten, 

 andere sierlijke bogten beschreven. Elk deel verspreidde eenen 

 lichtglans als Sirius, en alle soorten van meetkunstige figuren 

 werden gevormd en weder vernietigd. Geene tong, geene pen, geen 

 penseel kan de schoonheid, de grootschheid , de verschrikkelijke ver- 

 hevenheid van het tooneel schilderen. Het kan alleen gevoeld worden. 



Het duurde meer dan een half uur na mijne aankomst aan den 

 krater, eer mijn gids kwam opdagen. De avond begon te vallen, 

 en ik had tegen de doordringende koude geene ^andere beschutting 

 dan den overjas en de deken, welke hij met zich droeg. Reeds 

 begon ik te vreezen, dat hij het voortzetten van den togt had 

 opgegeven. Ik spande mijne oogen in om eiken rotstop op het pad, 

 waarlangs ik den krater genaderd was, te bespieden. Ten laatste 

 kwam zijne gedaante te voorschijn, langzaam zijnen kronkelenden 

 weg vervolgende tusschen de zwarte en hobbelige massa's van lava; 

 en zoo immer mijn hart van blijdschap opsprong, of eenen man 

 lief had, of den Heer zegende, dan was het toen. Zijne handen 

 omhoog heffende en zijnen mond openende als een krater, riep de 

 oude held der bergen uit: '■'■Kapaianaha! KapaianaJia F (Wonder- 

 baar! Wonderbaar!) '■'■KapaianaJia loa na Iimia ahe Akuair (Won- 

 derbaar zijn de werken Gods ! !) 



Toen de nacht daalde, trokken wij terug tot op omstreeks een 

 mijl van den krater, en namen eene stelling in waar wij een vol- 

 komen overzigt van het geheele tooneel hadden. Hier hielden wij 

 halt, niet voorwaar om te slapen, want dit was onmogelijk, maar 

 om te waken, om te luisteren naar het ontzagwekkend geloei en 



