— 114 — 



menscli naderen, de Chlmpansé, de Ora-ncj-oetan en de Oibbons. 

 Bij allen, hoewel niet in dezelfde mate, vertoont zich de toenade- 

 ring tot den inenschelijken vorm in de gedaante en ook in het 

 getal der tanden, in welving des schedels, geringe uitpuiling van 

 het aangezigt, gewelfde borstkas, platten rug, gemis van staart en 

 van eeltachtig achterdeel, platte nagels aan vingers en aan teenen, 

 waarvan de toppen dezelfde lijnen vertoonen als bij den mensch , 

 naakt aangezigt, bij bejaarde Orang-oetans met knevel en baard 

 bedekt, ronde kin en gezwollen lippen, wenkbraauwen, oogleden 

 en uitwendig oor, vooral bij den Cliimpansé, gesteld als in den 

 mensch. Het ligchaam , minder behaard dan dat der overige apen, 

 vertoont zelfs in de rigting der haien eenige toenadering tot den 

 mensch, door de rigting naar boven van het hoofdhaar, en door 

 hetgeen men aan den elleboog ziet plaats grijpen, alwaar het haar 

 van den bovenarm zich naar beneden , en van den voorarm naar 

 boven buigt. 



De Chwipansé {Trogloihjtes niger) is een inwoner der kusten van 

 Guinea en Angola, vanwaar hij echter allengs meer naar de bin- 

 nenlanden is verdrongen. Tot voor weinige jaren hield men hem 

 voor den eenigsten Anthrojmnorphe in Afrika. Heden echter heeft 

 men er eenen tweeden , hoewel dieper in het binnenland leeren 

 kennen, — den Gorilla {T. Gorilla). — Hoogst opmerkelijk is 

 het, dat men van dezen reusachtigen aap, wien de inboorlingen nu 

 nog voor een mensch aanzien , reeds melding gemaakt vindt in 

 eene inscriptie, welke de Carthaagsche admiraal hanno in den 

 tempel van Saturnus heeft geplaatst, en welke van daar, bij de 

 verwoesting van Carthago, door de Eomeinen werd overgenomen, 

 en onlangs door de zorg van dureau de i-amalle is vertaald. 

 Hanno spreekt van wilde menschen en van behaarde vrouwen , 

 welke zijne tolken Gorillen noemden. Hij heeft ze vervolgd en 

 getracht te vangen, maar de mans zijn hem ontsnapt, terwijl hij 

 slechts drie vrouwen heeft kunnen meester worden, die zoo ge- 

 weldig van zicli afbeten en sloegen, dat men haar heeft moeten 

 dooden. Hanno bragt hare huiden naar Carthago, alwaar hij ze in 

 den tempel van Juiio {Aslarlé) deed bewaren. — Dit geschiedde 



