— 127 — 



voegsels ontbreken aan het aaugezigt der wijfjes. Hoogst opmerkelijk 

 is het verschil in uitwendig aanzien tusschen het jonge en het vol- 

 wassen dier. De beide afbeeldingen beide aan de verdienstelijke mono- 



JONOE ORANG-OETAN uaar Temminck. 



graphien van temminck ontleend, doen een zoo groot onderscheid 

 opmerken, dat men werkelijk eenige moeite heeft , om zich te kunnen 

 voorstellen, dat diegene, welke het jonge dier voorstelt , van dezelfde 

 soort is als de volgende, een zeer bejaard mannetje afbeeldende. Niet 

 minder merkwaardig is het , dat het jonge dier zeer veel overeen- 

 komst met den mensch aanbiedt, welke bij het oudere ten eenenmale 

 wegvalt. Het overwigt in lengte der bovenste ledematen is in den 

 Orang-oetan nog veel grooter dj^n in den Chimpansé. Hierdoor 

 wordt hij, bij den gang op den vlakken grond, genoodzaakt, zijnen 

 romp sterk voorover te doen hellen , en zich te steunen op de rug- 

 vlakte van de hand, die daartoe even als een vuist wordt omge- 

 bogen. Hij beweegt zich alsdan ongeveer als iemand, die zich op krukken 

 voortsleept. De handpalmen zijn nog veel langer en smaller dan 

 bij den Chimpansé; de duim is zoo kort en zoo veel naar achteren 



