— 129 — 



lengte der steeds gebogen teenen en door verder afstaan van den 

 grooten teen zich nog meer van den menschelijken voet verwijdert, 

 en dat de onderste ledematen betrekkelijk nog korter zijn. De 

 nagel en het voorste lid ontbreken dikwerf aan den grooten teen , 

 hetgeen het gevolg schijnt te M'ezen der afslijting welke hij , bij 

 het beklimmen der boomen, door schuring tegen stam en takken 

 ondervindt. Het gemis is, gelijk temminck zoo juist zegt, geen 

 bewijs van soortelijk verschil, maar veeleer slechts eene toevallige 

 verminking. De stand van den voet is als die van den door mis- 

 vorming bij den mensch soms aanwezigen horrelvoet, dat is, rus- 

 tende met den eeltachtigen buitenrand op den grond , waarbij de 

 teenen in de voetzool gebogen, en de binnenrand opgewipt zijn. 

 Dat deze rigting van den voet ook eene der oorzaken is van den 

 zoo straks beschreven waggelenden gang, zal niet gezegd behoeven 

 te worden. De beharing is als bij den Chimpansé, met dit onder- 

 scheid echter dat de kleur rosachtig rood is. Bij bejaarden is het 

 haar op den rug meestal vrij sterk gesleten, ten gevolge van het 

 liggen daarop. Zijne huid is even als die van den mensch voor die 

 eigenaardige zamentrekking en rimpeling vatbaar, welke men met 

 den naam van kippenvel aanduidt. De grootste lengte, welke de 

 mannelijke dieren bereiken, bedraagt nog geen viervoet. Het vader- 

 land van den Orang-oetan is Borneo en Sumatra; er bestaat geen 

 stellig bewijs, dat men hem ooit op het vaste land van Azië gezien 

 heeft. Diegene, welke op Borneo leeft, is geenszins onderscheiden 

 van de soort , welke op Sumatra voorkomt , en het laat zich tot heden 

 niet vermoeden, dat er op Borneo meer dan eene soort zal zijn. 

 Hij bewoont op beide eilanden lage, vlakke streken, bij voorkeur 

 groote, moerasachtige bosschen van het zeestrand af tot verre in 

 het binnenland. Hoe somberder de bosschen zijn, hoe liever hij er 

 zich ophoudt. In het gebergte komt hij nooit voor. Schuw, wild, 

 zwaarmoedig en rustig tevens, houdt hij zich verre van de ver- 

 blijven der menschen verwijderd, en leeft hij meestal eenzaam in 

 het geboomte, waarin hij zich op struiken een nest tot nachtverblijf 

 bouwt, en zich bij strenge nachtkoude ook met Pandanus-bladen 

 bedekt. Zoo men er kleine troepjes van twee of drie individu's 



8 



