— 130 — 



bijeen van ontmoet, kan men zeker zijn, dat deze uit wijfjes be- 

 staan, waarvan zich de zwangere echter altijd afzonderen, en met 

 hare jongen alleen blijven. De jongen blijven zeer lang bij demoeder; 

 zij draagt het jong tegen hare borst, aan wier behaard bekleedsel 

 het zich vasthecht. Omtrent den duur der dragt is niets bekend. 

 Tien tot vijftien jaren schijnen tot de volledige ontwikkeling ge- 

 vorderd te worden. Deze trage voortgang duidt eenen meer ver- 

 lengden leeftijd aan, dan aan vele andere dieren geschonken wordt. 

 Volgens de opgave der Dajakkers , worden zij veertig tot vijftig 

 jaren oud. Men heeft er gevbnden zoo bejaard, dat zij alle hunne 

 tanden hadden verloren , en niet meer konden klimmen. 



De honger alleen schijnt den Orang-oetan tot beweging te nopen. 

 Meestal blijven zij in hooge boomen zitten, omringd van de 

 vruchten , waarmede zij zich voeden. Daarbij hurken zij echter niet 

 neder, zooals de overige apen doen, hetgeen zeker in verband is 

 met het gemis van eeltplekken aan het achterdeel. Hoewel van 

 groote ligchaamskracht voorzien, gebruikt de Orang-oetan deze 

 zelden tot verdediging, en schier nooit tot aanval. 



Bij vervolging neemt hij in den regel de vlugt, waarbij hij instinkt- 

 matig de takken achter zich afbreekt; hetgeen welligt tot de fabel 

 aanleiding gaf, dat hij zich met stokken verdedigt, en deze zijnen 

 vijand toewerpt. Zeldzaam komt hij op den grorhi en alleen dan 

 wanneer een ledig gegeten boom hem noodzaakt elders zijne gelief- 

 koosde vruchten te zoeken. Zijne zintuigen zijn weinig ontwikkeld. 

 Vreemde voorwerpen betast hij voornamelijk met zijne lippen ; tot 

 drank vangt hij de regendruppels op met zijne verlengde en daartoe 

 komvormig uitgeholde onderlip. Zijn gezigtsvermogen is zwak. Het 

 gehoor is zijn volmaaktste zintuig. 



In gevangen staat heeft men bij herhaling jonge Orang-oetans 

 kunnen waarnemen. Zij bieden dan verstandelijke vermogens aan 

 hooger dan die van den Chimpansé. Deze bij voorbeeld had alhier 

 in den Zoölogischen tuin, gelijk de Heer westerman mij deed 

 opmerken, nooit verstand genoeg, om, gekweld door de koude van 

 den vloer, tot zijne verwarming de deken te gebruiken, welke men 

 hem had gegeven; de Orang-oetan daarentegen sleepte die deken 



