— 134 — 



vatbaar. Eaffles heet hen mak en handelbaar, en george bennet, 

 die eenen Siamang tot reisgenoot had, noemt dezen slim, levendig 

 en voor gehechtheid vatbaar. 



De overige Gibbons bewonen de bergachtige streken van den 

 Indischen Archipel, en blijven aldaar binnen de grenzen der vijgen- 

 bosschen , in kleine troepen op bergruggen en minder steile hellingen. 

 Bij het minste gedruisch ijlen zij den berg af en verdwijnen in 

 de donkere valleijen, alwaar zij zich op de kroonen van hoog ge- 

 stamde boomen ophouden, welke zij schier nooit verlaten, maar 

 waaruit zij zich van den een naar den anderen tak, door middel 

 hunner lange armen, met eene snelheid slingeren, die de vlugt 

 van eenen vogel herinnert. Zelden grijpen zij daarbij mis. Op den 

 grond daarentegen is hunne beweging een waggelend springen, dat 

 alleen op de achterpooten geschiedt, waarbij zij zich, gelijk ik 

 lierhaaldelijk den JFouwou {Eylobates leuciscus) zag doen , met de lange 

 voorpooten in evenwigt houden. 



Tot zoo verre gaat mijn kort en snel overzigt der natuurlijke 

 geschiedenis van de Anthropomorphen. Zal ik echter mijn doel 

 bereiken, dan behoor ik er enkele bijzonderheden omtrent het 

 maaksel dezer dieren aan toe te voegen, omdat wij geleidelijk tot 

 de beantwoording komen der vragen, aan het hoofd van dit betoog 

 gesteld. Ik zal daarin kort en duidelijk trachten te zijn; want ik 

 gevoel dat ik het geduld diergenen mijner lezers moet sparen, die 

 in de ontleedtafel en in al hetgeen daarop ten toon wordt gesteld, 

 geen behagen scheppen. Hen, die dieper daarin wenschen door te 

 dringen, ver wij ze ik tot hetgeen ik elders te boek stelde, i) 



In den schedel der Anthropomorphen zijn ongetwijfeld de volgende 

 punten van toenadering tot den mensch op te merken: gewelfd en 

 ruim bekkeneel en weinig uitpuilend aangezigt, vooral in den Go- 

 rilla en in den Siamang; enkelvoudig voorhoofdsbeen , groot ach- 

 terhoofdsgat meer naar boven geplaatst, vooral in den Gorilla; 

 rondachtige kin, vooral in den Siamang; breede met hunnen voor- 

 rand vrij staande en bij enkele gedeeltelijk dubbele neusbeenderen. 



1) W. Vrolik, Het Leven en het Maaksel der dieren, Deell, Amsterdam, 1853. 



