— 142 — 



telbeen deren tot in de keelholte voort, en gaan zij aldaar over in eene 

 menigte van vingerwij ze verlengingen tusschen de spieren. Camper" zag 

 daarin bij deze apen eene mechanische hindernis voor het spreken. 

 Moeijelijk intusschen is het te beseiïen , hoe zij den aap het spraakver- 

 mogen, zoo het hem door zijne intellectueele vermogens werd gegund, 

 zouden kunnen ontnemen. Is het gemis van spraak bij hem niet 

 even als bij alle andere dieren veeleer te verklaren uit het minder 

 volkomen verstand? Dat men toch dieren wel klanken kan leeren 

 uiten, maar geen van hen daarom leert spreken, wordt door vele 

 vogels aangetoond, en dat er tusschen de beschaving van het volk 

 en zijne taal een wezenlijk verband bestaat, is even zoo zeker, als 

 dat er tusschen de vermogens van den geest en de spraak bij elk 

 individu een onverbreekbare zamenhang is. Hoe vele idioten zijn 

 er niet, die nooit meer dan een paar klanken leeren uiten. Zoude 

 daarom ook lordat wel zoo ver van de waarheid verwijderd zijn , waar 

 hij zegt : Les animaux ne parlent pas , parceqiCils n'ont rien a dire ? 



In den spijsverteringstoestel vindt men hoofdzakelijk een maaksel 

 aan dat van den mensch gelijk. Aan den blinden darm van den 

 Chimpansé en van den Orang-oetan vindt men een wormwijs 

 verlengsel, dat, hoewel zeer verkleind, ook in de Gibbons voor- 

 komt, maar in al de overige apen ontbreekt. Dat het ook aan den 

 mensch eigen is , veroorloof ik mij als algemeen bekend te vooronder- 

 stellen. In de urinwegen en geslachtsdeelen is geen wezenlijk punt van 

 verschil bij de Antropomorphen met den mensch te vermelden. 



Hiermede sluit ik mijn kort en oppervlakkig overzigt van het 

 maaksel der Anthropomorphen. Zoo de lezers van het Album het 

 geduld hebben gehad het met mij te doorloopen, zullen zij daaruit 

 gereedelijk het besluit hebben afgeleid, dat er op de overeenkomst 

 tusschen het maaksel van den mensch en van de zoogenaamde 

 Anthropomorphen zeer veel valt af te dingen, en dat het wel den 

 dichter, maar geenszins den naturalist vrij staat uit te roepen: 



Simia quam similis tuTpissima hestia nolis! 

 (Aap, walglijk dier, toe zeer zijt ge ons gelijk!) 



Ennius. 



Hoogst opmerkelijk is het, hoe de vermeende en uit oppervlak- 



