— 155 — 



einde te zien of het spoor er ook op eene andere plaats weder uitkomt. 

 Is dit niet het geval, dan besluit hij daaruit, dat de beer in het 

 bosch zijn winterleger heeft , en nu loopt hij in groote kringen , die 

 hij allengs al kleiner en kleiner maakt, in het bosch rond, zoolang 

 totdat hij eindelijk op den slapenden beer stuit. Hij doodt hem echter 

 gewoonlijk dan niet, maar begeeft zich naar eenen koopman, met 

 wien hij den prijs bepaalt , waarvoor hij dezen over eenige weken of 

 maanden de beerenhuid leveren zal. Men ziet derhalve dat in Pin- 

 land het spreekwoord van "het verkoopen der huid voordat de, beer 

 geschoten is" geenen figuurlijken, maar eenen letterlijken zin heeft, 

 en geenszins de beteekenis, welke wij er gewoonlijk, aan hechten. 



Het getal der in de heete luchtstreek levende zoogdieren, waarvan 

 het met zekerheid bekend is, dat zij gedurende het drooge jaarge- 

 tijde slapen, dat is, eenen zomerslaap hebben, is veel geringer. Vol- 

 gens ADANsoN verslapen de egels aan den Senegal de drie warmste 

 zomermaanden. Hetzelfde wordt verhaald van den Tenrec {Centetes 

 ecaudatus) , die op Madagascar te huis behoort, terwijl ook het Vo- 

 gelbekdier vermoedelijk tot de zomerslapers moet gerekend worden. 



Van meer belang, dan een volledig overzigt van alle dieren, die 

 hetzij eenen winter- of eenen zomerslaap hebben , is voor ons bepaald 

 doel eene beschouwing van de verschijnselen, welke met dien slaap 

 gepaard gaan. Zeer vele natuuronderzoekers hebben die verschijnselen 

 tot het voorwerp van eene gezette studie gemaakt, l) Zie hier in korte 

 trekken de voornaamste der door hen daarbij verkregene uitkomsten. 



De duur en vastheid van den winterslaap is eenigzins verschillend , 

 doch bij zeer vele der bovengenoemde dieren', b. v. bij den egel, de 

 marmot, de relmuis en anderen duurt hij vier, vijf, zes maanden on- 

 afgebroken voort. Op de hooge gebergten in Savoije zouden de mar- 

 motten zelfs minstens tien maanden van het jaar slapende doorbrengen. 



Algemeen heeft men bevonden, dat tijdens den winterslaap de adem- 

 haling zeer verminderd is, ja dikwijls geheel ophoudt. Niet alleen 



1) Men vindt hen aangehaald in het uitvoerige werk van h. c. l. barkow. Der 

 Winterschlaf nach seinen Erscheinungen im Thierreich , Berlin 1846, waarmede men 

 vergelijken kan het artikel Hiiernation , in todd's Cyclopaedia of Anatomy and Phtj- 

 siology, door marshall hall. , 



