— 157 — 



neming van zuurstof uit de lucht in het bloed ontstaat , gaat allengs 

 geheel verloren, met andere woorden, zoogdieren in den toestand 

 van winterslaap worden koudbloedige dieren. De uitkomsten van 

 talrijke onderzoekingen op dit punt, bij marmotten, relmuizen, ha- 

 zelmuizen , vledermuizen in het werk gesteld , stemmen allen daarin 

 overeen , dat , wanneer de winterslaap diep en vast is , de warmte 

 der inwendige ligchaamsdeelen of van het bloed met de temperatuur 

 der omgevende lucht nagenoeg gelijken tred houdt, met haar stijgt 

 en daalt, en dat zij zelfs tot het vriespunt, ja nog iets daaronder 

 dalen kan, zonder dat het dier ophoudt te leven (saissy, keeve, 



MARSHALL HALL, BERGER, JENNER , BARKOW). Echter is groote koudc 



voor den winterslaap niet gunstig, en opzettelijk genomen proeven 

 bij zeer lage temperatuur hebben geleerd, dat dan de dieren uit 

 hunnen slaap worden opgewekt, doch doorgaans met het gevolg, 

 dat zij eenigen tijd later sterven. Ook zoeken de dieren zich in den 

 natuurstaat daarvoor te behoeden door het verblijf in onderaardsche 

 holen, waarin zij bovendien plantaardige stollen vergaderen; of zij 

 vereenigen zich, gelijk de vledermuizen, gezellig te zamen, waar- 

 door al mede de invloed der al te groote koude gematigd wordt. 



Opmerkelijk is het, dat, terwijl de ademhaling, gelijk wij zagen, 

 nagenoeg geheel ophoudt, de omloop van het bloed daarentegen 

 voortduurt, wel met mindere snelheid en kracht, doch zoo, dat 

 de beweging zelfs in de van het hart ver verwijderde haarvaten nog 

 blijft bestaan. Marshall hall zag dit in de vlieghuid van eene vle- 

 dermuis. Dit herinnert trouwens geheel aan den invloed van ether 

 en chloroform, waardoor mede de ademhaling tijdelijk geheel tot stil- 

 stand kan worden gebragt, terwijl de bloedsomloop aanhoudt, en, even 

 als in dit geval , is ook het bloed der winterslapers geheel aderlijk 

 geworden , en bezit bovendien eene geringere neiging tot stremming. 



Wat de spijsvertering aanbelangt, zoo houdt deze in den toestand 

 van volkomen winterslaap geheel op, en hetzelfde geldt van alle 

 afscheidingen , die daarmede gepaard gaan of er het gevolg van zijn 

 (hunter, BARK.OW). Worden de dieren echter door de eene of andere 

 oorzaak wakker, waarbij zich de ademhaling herstelt, dan gevoelen 

 zij behoefte tot eten , en de spijsvertering vangt dan ook weder aan. 



