— 163 — 



eenen zaadkorrel bestaat daarin, dat die ontwikkeling aanvangt, met 

 andere woorden, dat de kiem of het jeugdige plantje begint te 

 groeijen, waarbij het zich aanvankelijk voedt uit de tevens in den 

 zaadkorrel bevatte voedingsstoffen. De eerste voorwaarde daartoe is 

 echter de tegenwoordigheid van water, ter oplossing van de reeds 

 aanwezige oplosbare zelfstandigheden en tot te weeg brenging van 

 die omzettingen , waardoor vroeger onoplosbare stoffen , gelijk b. v. 

 het in de meeste zaden overvloedig voorkomende zetmeel, oplosbaar 

 worden gemaakt. Waar het water ontbreekt, blijven die veranderingen 

 uit, zonder dat daarom de zaden nog hun kiemvermogen verliezen. 

 De ervaring heeft nu geleerd, dat dit kiemvermogen , dit sluimerend 

 leven der zaden, zeer lang kan bewaard blijven. De zaden van het 

 kruidje roer mij niet {Ilimosa pudica) behouden dit vermogen 60 

 jaren lang, volgens anderen meer dan eene Qeuw, mits zij op eene zeer 

 drooge plaats bewaard worden. Snijboonen uit het herbarium van 

 TOTjRNEroRT ontkiemden nog eene eeuw na zijnen dood. De Hoog- 

 leeraar PRiEs te Upsala zag eene Hieracium-soort ontkiemen , welks 

 zaden mede gedurende eene halve eeuw in een herbarium waren 

 bewaard. Behalve deze goed waargenomen en stellig uitgemaakte 

 feiten, zijn er nog eenige andere, waaruit blijken zoude, dat bij 

 sommige zaden onder gunstige omstandigheden dit kiemvermogen 

 nog veel langer kan blijven bestaan, doch welker juistheid door 

 sommigen nog steeds betwijfeld wordt. Zoo vond men in 1834 in 

 eenen zeer ouden graf heuvel (tumulus) bij Maidencastle in Engeland 

 eene zekere hoeveelheid zaadkorrels , bevat in de buikholte van een 

 menschelijk geraamte. Deze korrels, door lindley gezaaid, ont- 

 kiemden en gaven framboosplanten. In Frankrijk werden in het graf 

 van eenen diaken, gestorven omstreeks het jaar 500, zaden van 

 rosmarijn en chamille gevonden, die door croizeï werden gezaaid 

 en ontkiemden. Bij de opening van eenige oude gallische graven 

 in eene gemeente van het departement der Dordogne, die naar alle 

 waarschijnlijkheid uit de eerste eeuwen onzer jaartelling afkomstig 

 waren, vond men onder de plek, waar het hoofd van den afgestor- 

 venen gerust had, een klein gat geheel met zaadkorrels gevuld, die 

 <^ezaaid zijnde kiemden, en, zoo als de daaruit voortgekomen planten 

 " "^ - 10 



