— 174 — 



vallen daaraan geenen wederstand kunnen bieden. Nagenoeg altijd 

 is het enkel de getuigenis van werklieden , van houthakkers , 

 steenhouwers, mijnwerkers enz., waarop het geheele verhaal berust; 

 en, indien men ook al opzettelijk bedrog wil buitensluiten, dan is 

 het toch te zeer bekend hoe groot de overhelling tot het geloof aan 

 wonderbare ongehoorde zaken bij vele dezer lieden is, om die ge- 

 tuigenis te beschouwen als afkomstig van personen , die onbevoor- 

 oordeeld genoeg waren om tot eene juiste waarneming in staat te 

 zijn. Ook schijnt het, alsof in sommige dier gevallen, althans in 

 Frankrijk, de dubbele beteekenis van het woord crapand aanleiding 

 heeft gegeven tot eene verwarring van naam. Het woord crapaud 

 zoude namelijk bij de steenhouwers aldaar ook eenvoudig eene holte 

 in eenen steen aanduiden, welke bij het doorklieven te voorschijn 

 komt, en waardoor de fraaiheid en bij gevolg de waarde van den 

 steen verminderd wordt i), op eene dergelijke wijze derhalve als onze 

 houtkoopers en timmerlieden gewoon zijn den naam van "paardenhoe- 

 ven" en van "uilenveeren" aan zekere gebreken in het hout te geven. 

 Doch zelfs indien men alle die gevallen uitzondert, waar hetzij 

 naamsverwarring of zelfmisleiding aanleiding tot het sprookje kunnen 

 gegeven hebben , zoo is het toch niet te ontkennen , dat er nog 

 enkele overblijven, welke hierdoor niet alleen te verklaren zijn. Het 

 opmerkelijkst is in dit opzigt wel het reeds genoemde onlangs aan 

 de Fransche Akademie medegedeelde, en hetwelk door eene com- 

 missie, bestaande uit de H. H. elie de beaumont , ploukens, milne 

 EDWARDs en DUMEKII. op de plaats zelve onderzocht is. Bij het 

 boren van eenen put in de nabijheid van Blois was op de diepte van 

 20 ellen onder den grond een keisteen gevonden, welke, door een 

 der werklieden in twee stukken geslagen, bleek eene levende pad te 

 bevatten, aldaar besloten in eene holte, nagenoeg juist beantwoor- 

 dende aan den omvang van het dier. Het zoude ons te ver leiden 

 indien wij hier alle de bijzonderheden van het door de commissie 

 in het werk gestelde onderzoek wilden vermelden. Genoeg zij het 

 hier aan te stippen, dat zij, op de plaats gekomen zijnde, de nog 

 levende pad (behoorende tot eene in Frankrijk zeer gemeeue ook 



1) Zie hierover vallot in de Rcoue Brittannique 1849, I, p. 747. 



