— 175 



hier te lande voorkomende soort, Bufo vindis) m de holte van 

 den steen gezien hebben , dat zij te vergeefs naar eenig spoor hebben 

 gezocht van eene spleet of opening die daarin vroeger kon bestaan 

 hebben, dat de holte van binnen met kalksteen bekleed was, en — 

 hetgeen inzonderheid opmerking 'verdient — dat ter plaatse, waar 

 de kop met den binnenwand van dien kalksteen in aanraking was 

 geweest, een indruk van dit deel in den steen zigtbaar was. 



Heeft hier desniettegenstaande een opzettelijk bedrog plaats ge- 

 had? De mogelijkheid daarvan kan niet worden geloochend, of- 

 schoon het uit het geheele verslag der commissie blijkt, dat zij dit 

 niet aanneemt, maar integendeel het er voor houdt, dat de steen 

 met de levende pad daarin op gemelde diepte gevonden is. 



Gesteld nu dat er werkelijk zulke gevallen voorkomen , dan ont- 

 staat de vraag: hoe lang kan zulk een dier in dien opgesloten 

 toestand verkeerd hebben? Waar zij binnen in boomen gevonden 

 zijn, kan het aantal der jaarringen om de plaats heen, waar het 

 dier zich ophoudt, deze vraag beantwoorden. Eichakd bradley, 

 de beroemde sterrekundige , is eenmaal ooggetuige geweest , dat men 

 eene pad vond in het midden of het zoogenaamde hart van eenen 

 dikken eikenboom. Seigne vermeldt er een, die, te oordeelen naar 

 de dikte der omgevende houtlagen , 80 tot 100 jaren daarin gevangen 

 was geweest. Dat nu padden in opene spleten of holten van boomen 

 kruipen, om daar haren gewonen winterslaap te houden, is niets 

 vreemds. Evenzeer bestaat de mogelijkheid, dat zij er later door 

 een of ander toeval in moeten achterblijven, en dat dan de nieuwe 

 hout- en bastlagen eindigen met het dier geheel te overdekken, 

 gelijk JESSE 1) dit werkelijk eenmaal gezien heeft aan eenen moer- 

 bezieboom , waarin eene pad , ter plaatse waar de boom zich in twee 

 groote takken splitste, door de reeds over haar heengegroeide bast 

 zoo vast besloten zat, dat zij er niet meer uit kon komen, en er 

 eindelijk geheel door opgesloten werd. 



Doch zelfs al toegegeven, dat in zulke gevallen werkelijk de win- 

 terslaap, die gewoonlijk slechts eenige maanden duurt, kan verlengd 

 worden tot den tijd die noodig is voor de vorming van een tachtig- 



1) Revue brittannique 1849, T. I, p. 633. 



