IETS OVER HET AANKWEEKEN VAN ORCHIDEEN. 



Op den berg Roraima, in Zuid- Amerika, Engelsch Guyana, 

 ontmoet men op bepaalde hoogten en vooral in de nabijheid der 

 daar gevonden watervallen den verhevensten plantengroei, dien 

 men zich denken kan. Men leeft daar in een botanisch El Dorado. 

 Op eene hoogte van 6000 voeten boven de zee, op 5° 9' Noorder- 

 breedte 60° 57' Westerlengte, vindt men de heerlijkste en eigen- 

 aardigste Elora dezer luchtstreek. Onder allerlei planten vormen 

 boeijen vooral de liefelijkste soorten van Orchideën het oog, waar 

 henen men zich in zijne verrukking ook wenden moge. Men aanschouwt 

 er onder talrijke Epidendren , Maxillariën en Odontoglossen , de 

 zeldzaamste soorten van Diothonea, Oncidium^ Zygopetalum , maar 

 vooral van Sohralia. Zij, de Sohraliën, zijn het prachtigste sieraad 

 dezer berghoogte, waarop zij woekeren in weligen overvloed, 

 ongehoord, ja, fabelachtig te noemen voor den bloemenkweeker 

 der noordelijke landen. Overal waar zich in de spleten of inhammen 

 der rotsblokken slechts een weinig humus had opgehoopt, of waar 

 de zandsteeulagen slechts een weinig bouwbare aarde opleverden, 

 zag men haar opschieten in ranken van 8 tot 10 voet hoog, met 

 bloemen zoo groot als de leliën onzer tuinen. 



De oorzaak, waarom deze schoone plant zoo zelden bloeit in onze 

 Orchideënbroeikasten, is waarschijnlijk hierin gelegen, dat men ze 

 gewoonlijk op een te hooge temperatuur houdt. Tusschen 52° en 69° 

 E., als uiterste termijnen, bloeijen hier in Guyana, op de Roraima, 

 de Sobralién zoo welig als men dit nergens te zien krijgt. De 

 warmte van het water in de nabijheid, uit de stortbeek, is er 

 ook niet hoog; zij teekende van 55° tot 58° E. De klagten overliet 

 spaarzame bloeijen der Orchideën zouden voorzeker verminderen, wan- 

 neer men niet slechts alle soorten dezer familie aan denzelfden warm- 

 tegraad blootstelde, maar daarbij ook de voor ieder van haar geëigende 

 temperatuur en vochtigheid bestudeerde (r. schombukgk, Reisen in 

 Brit. Guiatia, i. d. Jahren 184-0 — 1844, Leipzig 1848, II Theil. 

 S. 266.) 



Dr. V.H. 



