— 201 — 



vergrooting, voor haar doel oubruikbaar ziju, en ten derde, omdat 

 ik een eenvoudig middel kan aanwijzen, waardoor ieder wordt in 

 staat gesteld, de vergrooting van de oogbuis, die hij ontvangen 

 heeft, met eene toereikende juistheid te beoordeelen. 



In mijne Beschrijving en Afbeelding van den Sterrenhemel (uit- 

 gave van het jaar 1853, van bladz. 627 tot bladz. G43) heb ik, met 

 uitvoerigheid en op eene algemeen verstaanbare wijze, over het 

 zamenstel der kijkers gehandeld. Ik kan het aldaar meegedeelde 

 hier niet in zijn geheel teruggeven, maar, om verstaan te worden 

 bij hetgeen ik nu omtrent het doelmatig gebruik der kijkers van 

 MOLTENi, en van kijkers in het algemeen, te zeggen heb, ben ik 

 verpligt de hoofdpunten daaruit kortelijk aan te stippen. Het grootste 

 glas van den kijker, dat men altijd aan een der uiteinden van de 

 buis geplaatst vindt, en dat altijd naar het voorwerp wordt toege- 

 keerd hetwelk men beschouwen wil, wordt het voonoerpglas des 

 kijkers genoemd. De lichtstralen, die, van een ver verwijderd punt 

 uitgaande, op het voorwerpglas invallen, worden, door dat glas, 

 zoodanig gebroken, dat zij zich, aan zijne andere zijde, binnen de 

 buis des kijkers, weder in één punt vereenigen. Ieder der punten, 

 die een verwijderd voorwerp zamenstellen, heeft alzoo een hereeni- 

 gingspunt zijner straleu aan de andere zijde van het glas, en die 

 hereenigingspunten vormen met elkander een beeld van het voor- 

 werp, dat, met betrekking tot het voorwerp zelf, het onderst boven 

 staat. Het voorwerpglas wordt uit twee glazen zamengesteld, eens- 

 deels om de kleurschifting op te heflen, die de breking van licht- 

 stralen vergezelt, anderdeels om het bezwaar te verminderen, uit 

 de omstandigheid voortvloeijende, dat de stralen, op een glas met 

 kogel vormige oppervlakken invallende, zich niet volmaakt in één 

 punt kunnen hereenigen. Het beeld van het voorwerp wordt op 

 eenen afstand van het glas gevormd, die niet alleen van de natuur 

 van het glas en den vorm zijner oppervlakken , maar ook van den 

 afstand van het voorwerp afhangt. Is het voorwerp oneindig ver 

 verwijderd, zoodat zijne stralen evenwijdig aan elkander op het 

 glas invallen, zoo is de afstand van het beeld tot het glas het 

 kortst, en dan wordt hij de voorname hrandpmitsaf stand van het 



