— 218 — 



mij bekend is, heeft niemand er zich op toegelegd minder kostbare 

 voeten voor zakkijkers te vervaardigen, buiten pi.össl te Weenen. 

 Plössl vat den kijker, door schroefdraden, in een' koperen ring, 

 aan welken een beugel is bevestigd, die uit twee stukken bestaat, 

 welke zich door een scharnier om elkander laten bewegen,^ en die 

 in eene houtschroef uitloopt. Die houtschroef grijpt in het boven- 

 einde van een' houten drievoet. De kijker verkrijgt zijne vertikale 

 beweging door den beugel, om het scharnier, om te buigen en zijne 

 horizontale beweging alleen door de houtschroef te draaijen in 

 de opening, in welke zij grijpt. Deze voetjes zouden op omtrent 

 twee malen zoo veel als de geheele kijker van molteni komen te 

 staan, en zij zijn volstrekt onbruikbaar, eensdeels omdat de bewe- 

 wino-en des kijkers, vooral om de houtschroef, alleen met horten 

 en stooten kunnen plaats hebben, anderdeels omdat de kijker, op 

 die voetjes, in eene onophoudelijke trillende beweging is. Een voet 

 voor eenen kijker moet, zal hij bruikbaar zijn, aan verschillende 

 eischen voldoen. De kijker moet zich, op dien voet , naar alle punten 



van den hemel laten rigten en blij- 

 ven staan , in den stand , waarin hij 

 geplaatst wordt; hij moet zich ligt 

 en zacht laten bewegen, om een 

 hemellicht in zijne beweging te 

 volgen, en hij mag op zijnen voet 

 noch trillen, noch waggelen. Aan 

 al die eischen voldoet een houten 

 voetje, door mij bedacht en in 

 fiff. 6 afgebeeld. Aan een houten 

 blokje a zijn drie sehuinsche voe- 

 ten bevestigd, die onmiddellijk op 

 eene tafel komen te rusten. Het 

 geheel heeft eene hoogte van juist 

 eene halve Ned. el. Boven op het 

 blokje a zijn twee klossen vastge- 

 maakt, tusschen welke eene hou- 

 ten lat h h \% geplaatst, die eene 



