— 233 — 



Het zal wel aan geene bedenking onderworpen zijn, dat de ont- 

 stane luchtgolven , tot de voortschrijding naar plaatsen, die op 

 een' afstand van de geluidsbron liggen, tijd noodig liebben. Ge- 

 durende eene seconde, heeft de eerst "ontstane golf reeds tot op 330 

 ellen afstands hare verkregene beweging aan de andere luchtdeelen 

 overgebragt. Men drukt deze waarheid aldus uit: het geluid legt 

 in elke seconde een' weg van 330 ellen af. Daarom zien wij op een 

 grooten afstand den bijl of hamer van den arbeider vroeger neder- 

 vallen, en ontdekken het vuur van het losbrandend geschut of het 

 licht van den bliksemstraal eerder, dan wij den slag, den knal of 

 den donder hooren. De luchtgolven hadden namelijk tijd noodig, 

 om van den hamer, van het k^non of van de onweerswolk zich 

 tot ons oor over te planten. Het oog werd er door het licht vroe- 

 ger van onderrigt, dan het oor door het geluid. Wij zullen aan- 

 stonds daarvan de reden ontwikkelen. 



Misschien bestaat er bij enkelen onzer lezers of lezeressen nog 

 eenige twijfel, ten aanzien van het al of niet aanwezig zijn der 

 geluidsgolven. Mogt dit het geval zijn, men legge dan eene viool, 

 die met eene forte-piano gelijk gestemd is, in de nabijheid van 

 deze laatste, zette de piano open, en doe er een toon sterk op 

 aanslaan, die ook door een der vier vioolsnaren, in haren natuurlij- 

 ken, vrijen toestand, bij bestrijking gegeven wordt. Spoedig zal men 

 de overtuiging erlangen, dat de met dien toon overeenkomende 

 vioolsnaar insgelijks toon geeft, en derhalve raedetrilt. Zoo het ge- 

 hoor ons daarvan niet overtuigen wil, dan kan het onsgezigt, zoo 

 men slechts op het midden der snaar, wier toon met de aangeslagene 

 overeenkomt, een zeer smal, V vormig toegevouwen reepje papier 

 hangt; het papieren ruitertje zal in beweging geraken, zoodra de 

 piano den vereischten toon doet hooren. 



De medetrilling geschiedde op de volgende wijze. De eerste lucht- 

 golf, door de trilling der aangeslagene snaar ontstaan, stiet tegen 

 de stil liggende vioolsnaar; deze verkreeg daardoor eene zeer zwakke 

 buiging; zij slingerde nu gelijktijdig met de pianosnaar, door eene 

 kleine ruimte, heen en weder; de tweede golf, die de laatstgenoemde 

 snaar bij eene volgende slingering voortbragt, werd op nieuw op 



