^ 242 — 



De vraag zweeft den lezer waarschijnlijk op de lippen: maar 

 ■waarom zien wij de ligchamen dan niet allen wit, indien zij door 

 het zonnelicht worden bestraald? De natuurou derzoeker antwoordt, 

 omdat de ligchamen, die wij gekleurd zien, het vermogen bezitten , 

 om een deel der zeven kleuren op te slorpen, als het ware in zich 

 op te nemen, én een ander deel terug te kaatsen. Dat teruggekaatste 

 licht bepaalt de kleur der stof. Roode stoffen zenden dus die kleu- 

 ren van het witte licht, dat zij ontvangen, af, waarin het rood 

 den boventoon voert; de stralen, waarin het geel en blaauw voor- 

 komen, slorpt die stof op, of houdt die in zich besloten. Zoo is het 

 met al de overige kleuren gesteld. Wit levert dus een geheel, eene 



's 



zekere volheid van kleuren; witte ligchamen zenden dus al de ge- 

 kleurde stralen vereenigd van zich af; zwarte slorpen alle kleuren 

 op; zwart is dus een gemis van alle kleur. Yan daar welligt, dat 

 eene ons van alle zijden omringende, zwarte kleur, bij voorbeeld 

 eene vorstelijke rouwzaal, ons tot somberheid stemt, en het onge- 

 kleurde gewone licht ons gemoed meer verlevendigt. 



Maar er is nog iets bij het geluid of de luchtgolven behandeld, 

 dat wij gevoegelijk op de aethertrillingen kunnen overdragen. Wij 

 spraken vroeger van harmoniërende toonen , en van den aangenamen 

 indruk, dien zij op ons te weeg brengen. Er zijn inderdaad ook 

 harmoniërende lichttoonen; — vergun ons nogmaals het gebruik van 

 dat woord. Er zijn namelijk sommige kleuren, Avier bij elkander 

 plaatsing ons bevredigt, ons genoegen doet, terwijl andere in ons 

 iets onvoldaans opwekken. Plaats bijvoorbeeld rood bij groen, of 

 geel bij violet, of blaauw bij oranje, wij zullen daarbij geene de 

 minste onaangename gewaarwording verkrijgen. Leg daar en tegen 

 geel of groen bij blaauw, of rood bij oranje, het zal ons niet be- 

 vredigen. De rozenknop zijn rood kruintje uit het groene buiten- 

 bekleedsel dringende, wordt, zoowel als het viooltje, welks bladen 

 met gele en violette kleuren zijn uitgedoscht, bij voorkeur gekozen 

 door de schoone, die haar bloemenmandje wil aanvullen. Merkt het 

 op, hoe lang zij bij het kiezen der kleuren, voor eenig vrouwelijk 

 handwerk benoodigd, in beraad staat, en telkens de naast elkander 

 seleirene kleuren met de woorden : "dat kleurt niet ," door andere 



