— 244 — 



de polarisatie des lichts hebben te spreken, een onderwerp, dat 

 hier bezwaarlijk eene plaats kan vinden, hoe geschikt het ook zijn 

 moge, om onzen smaak en ons schoonheidsgevoel te streelen en te 

 veredelen. Liever willen wij nog eenige weinige andere belangrijke 

 zaken behandelen, die meer onder ieders bereik liggen. 



Eene enkele maal is er in den loop van onze redenering van het 

 woord lichtstraal gebruik gemaakt. Onder dezen naam verstaat raen 

 elke regte lijn, die, van een lichtend punt uitgaande, loodregt op 

 de kogelvlakken getrokken wordt, welke als het ware, volgens de 

 vroeger ge^evene bepaling, door de voortschrijdende aethergolven 

 rondom het lichtende punt worden gevormd. Indien zulk een lich- 

 tend punt eene vlakte verlicht, kan raen uit het eerstgenoemde 

 naar alle plaatsen van het vlak een oneindig aantal lichtstralen 

 trekken , die gezamentlijk eenen lichtkegel of zoogenaamden stralen- 

 kegel vormen. Is die vlakte gepolijst of zeer glad en effen, dan 

 kaatst zij de aethergolven in dier voege terug, dat de teruggekaat- 

 ste of gespiegelde stralen allen hare wederzij dsche stelling behou- 

 den, zoodat het oog, dat ze opvangt, er eveneens door wordt aan- 

 gedaan, alsof zij van een lichtend punt kwamen, dat even zoo ver 

 achter het spiegelend vlak ligt, als het werkelijk lichtgevend punt 

 er voor geplaatst is. Weet men nu niets van die veranderde rigting, 

 zoo meent men het lichtend punt werkelijk achter den spiegel te 

 zien, en daar wij nu alle deelen van een verlicht voorwerp als 

 lichtgevende punten kunnen beschouwen , dewijl zij ook aethergolven 

 van zich afzenden, zoo ligt daarin de reden opgesloten, waarom 

 wij alle, voor een' spiegel aanwezige, voorwerpen er achter meenen 

 waar te nemen. Het zal niet noodig zijn , de voordeelen op te 

 sommen, die de mensch door deze eigenschap des lichts reeds ver- 

 kregen heeft. Maar die voordeelen zijn niet te vergelijken bij het 

 nut en genoegen, dat een ander lichtverschijnsel heeft aangebragt, 

 en voortdurend aanbrengen zal. 



Neem twee horologieglazen , zooveel mogelijk zoodanig gebo- 

 gen, dat men ze kan beschouwen als buitenste kleine schijven te 

 zijn , van eenen bolvormigen glazen kogel ; leg ze met de randen 

 op elkander, zoo dat de bolle zijden van beiden naar buiten zijn 



