— 250 — 



mij heen , en strekten zich van het hellen des bergs , als een door- 

 schijnende grenzenlooze oceaan , voor mij uit. Alleen de bladkroonen 

 der kokospalmen wiegden , boven den nevel verheven , de liefelijke 

 kruinen, zacht ritselend, tegen het donkere, met fonkelende sterren 

 bezaaide azuur des hemels. De natuur sluimerde nog; stilte heerschte 

 alom , slechts afgebroken door het gelui der klokken van de talrijke ker- 

 ken en kloosters in de afgelegene stad, dat bij tusschenpoozen , door 

 het ongestadige briesje gedreven, als zachte orgeltoonen door de lucht 

 trilde. De vromen werden ter messa da madrugacla i) opgeroepen. 



Het azuur des hemels werd helderder ; allengs verdoofden zich de 

 sterren. De dageraad streefde den gloeijenden zonnewagen vooruit, 

 trok als een ontzaggelijk gordijn uit het oosten naar boven, en 

 overtoog den nevel met schitterende tinten van rozenrood, pur- 

 per en goud. Eensklaps schoot de zon een straal van vuur door 

 dezen prachtigen sluijer, waarmede zich de dageraad omhuld had. — 

 Als van eerbied en ontzag voor den koning van den dag getroffen , 

 rolde zij dien in een oogenblik weg. Alles was gloed en licht, 

 tintelend als diamanten op de met daauw besproeide bladeren van 

 boomen en planten. — Nog een oogenblik te voren voor mij onzigt- 

 baar, strekte zich nu, kalm en effen, als eene reine spiegel vlakte, 

 de ruime baai met al hare vruchtbare en boschrijke eilanden voor mij 

 uit. — Plotseling werd ik in mijne bespiegelingen gestoord. Met ver- 

 bazing vielen mijne blikken op een tafereel beneden mij , dat mij het 

 grootste belang inboezemde. Niet zeer ver van het strand verwijderd, 

 omringden een aantal sloepen een Walvisoh, in volle bedrijvigheid 

 om het zeemonster te bestrijden. — Zonder mij een oogenblik te be- 

 denken , en vergetende mijn bevelhebber van dit voorval kennis te 

 geven, ijlde ik, een smal kronkelend pad volgende, den stellen bergrug 

 af. Aan het strand van klip op klip springende, gelukte het mij 

 zoo nabij te komen, dat ik duidelijk de aanmoedigende kreten der 

 bootslieden boven het plassen der riemen hooren kon. 



Hoe zal ik in öaauwe woorden al het treffende beschrijven, 

 waarvan ik ooggetuige was? — Met starende blikken, naauwlijks 

 achtslaande, dat de hevige beroering van de zee nu en dan de golven 



1) Vroege Mis. 



