— 251 — 



over de klip heen spoelde waarop ik stond , sloeg ik alle bewegingen 

 gade; — ik zag hoe bij iedere lans, door de vermetele bespringers 

 in het kolossaal gevaarte geworpen, met een brullend sissend ge- 

 weld breede waterstralen naar boven spatten, — hoe het zich dan als 

 eene zwarte rots met den ontzaggelijk grooten en breeden kop boven de 

 schuimende golven verhief, om daarop in de diepte neder te schie- 

 ten , met den breeden staart de zee slaande, die in sneeuwwit schuim 

 opstoof, terwijl de slag, door de echo herhaald, als een doffe don- 

 der langs het hooge strand weergalmde en voortrolde. Met onbe- 

 grijpelijke vlugheid hadden zich alle sloepen van het getergde dier 

 verwijderd, en nu stond in iedere sloep een man met den eenen voet 

 op den voorsteven, den anderen binnen boord, de lans in de opgeheven 

 vuist trillende, gereed, den walvisch, die om adem te halen weldra 

 uit de diepte moest opstijgen, nieuwe wonden toe te brengen. — 

 Niet lang duurde het, of ik zag de sloepen met eene vermetele 

 stoutmoedigheid eene groote zwarte oppervlakte, die zich langzaam 

 uit de zee verhief, zoo nabij komen , als of zij er op zouden stooten; 

 en naauwelijks was het zeewater uit de holle neusgaten met geweld 

 uitgedreven, of de lansen werden met juistheid en vlug in de 

 glinsterende huid geworpen, — en wederom, als door eene hevige 

 stuiptrekking bevangen, schoot het zeemonster buitelend en wor- 

 stelend met de schuimende golven , vreesselijk jnet staart en vinnen 

 slaande, naar beneden. Het arme dier scheen met woede en angst 

 tegen die onafgebroken folteringen te kampen. De slagen met den 

 staart werden menigvuldiger, de zee kookte; de worsteling met den 

 dood was genaderd, geen oogenblik rust werd gegund, de tusschen- 

 poozen van het duiken , alsof het dier hijgde naar den adem , werden 

 hoe langer hoe korter; dikwijls verdwenen de sloepen in de wolken 

 van schuim, en ik vreesde dat een of meer daarvan het slagtoffer van het 

 razende dier waren geworden ; doch te midden van dit rumoer lieten de 

 bestrijders niet af, hunne prooi af te matten, en met aanmoedigende kre- 

 ten wedijverden zij in het braveren van alle gevaar. Eindelijk scheen 

 het mij toe , alsof de stralen water zich met minder kracht verhieven , en 

 in steeds korter tusschenpoozen. Het was de laatste strijd tusschen 

 leven en dood. Dat dit werkelijk zoo was bevestigde zich, daar de 



