— 257 — 



verdieping, en is even rijk aan stalactiten , waarvan vooral het orgel, 

 de troon en de doopvont onze aandacht waardig zijn. Wanneer°gij 

 in stille bewondering die kunststukken der natuur aanschouwt, 

 wordt er u door den gids een glas water aangeboden; zooveel de 

 lampen het toelaten, tracht gij te ontdekken uit welke bron hij u 

 dit water heeft weten te verschafien , en na vruchteloos zoeken wijst 

 hij u met een glimlach op het gelaat naar de doopvont aan den 

 wand der grot en verzoekt u zelf te scheppen. Gij ziet de doopvont 

 wel, maar het water is zoo helder, dat men alle , zelfs de geringste 

 vormen van den druipsteen duidelijk kan zien, en slechts aan de 

 bewegingen, welke er door het indoopen van het glas ontstaan, 

 bemerkt men dat de doopvont geheel en al is gevuld. 



Is de natuur in deze beide grotten grootsch en verheven, en breno-t 

 zi] eenen diepen indruk te weeg, de mensch heeft dien nog wetln 

 te verhoogen en te verfijnen. Nu eens plaatst de gids zich op eene ver- 

 hevenheid en laat zijne luide stem door de gewelven weergalmen , dan 

 eensklmkt er een koraal van mannenstemmen op het oogenblik, dat ' 

 men dit het minste verwacht. De grootste verrassing echter blijft 

 meestal voor het laatste bespaard. Wonderlijk is men te moede en 

 vreemd is het gevoel, dat er in ons opwelt, wanneer de gids zijn 

 verhchtmgstoestel heeft aangestoken en de grot door bengaalsch 

 vuur IS verlicht; vroeger zag men een klein gedeelte van dezelve 

 nu ziet men eene geheele uitgestrektheid met al hare oneffenheden 

 en stalactiten; die roode en blaauwe vlammen, die roode gloed en 

 daarachter die ondoordringbare duisternis brengen een effect te 

 weeg, dat boven alle beschrijving verheven is, en ons met diep 

 ontzag moet vervullen voor Hem, op wiens woord alleen al deze 

 wonderen zijn voortgebra-rt. 



d' 



Dr. C. Ekama. 



