— 260 — 



en den onwelkomen nabuur verwenschende, die zijne komst in den 

 omtrek aankondigde. Maar naauwelijks deed zich het gebrul luider 

 en meer in de nabijheid hooren, of het woord bestierf op ieders 

 lippen ; met uitgestrekten hals en de schrik op het gelaat , luisterde 

 elk naar die ontzettende muzijk, en eene eerbiedige stilte toonde 

 den indruk, dien de taal van den koning der dieren op allen maakte. 



Wij hadden kort te voren, bij de expeditie in het Baborgebergte, 

 den Arabier gezien in den strijd tegen de Fransche wapenen, en 

 steeds den onbezweken moed bewonderden de koele doodsverachting, 

 die een karaktertrek is van dat merkwaardige volk. Vanwaar , vroegen 

 wij ons zelven af, die zigtbare angst en onrust, door het leeuwengebrul 

 op die moedige mannen verwekt? Het was, omdat in menig gevecht 

 met hen de leeuw steeds de sterkste was gebleven, en omdat, zoo 

 hij soms overwonnen werd, de zege altijd te veel offers had gekost. 



De leeuw, zoo als men hem ziet in de menageriën , jong gevan- 

 gen en opgevoed als de huishond, van moedermelk en vrije lucht 

 beroofd, met slaperigen blik, mager en moedeloos, is niet meer 

 het trotsche dier, dat in het gevoel zijner meerderheid door de 

 bosschen treedt, brullende om roof. Het is een schoon gezigt den 

 koning van het woud in de plegtige stilte van eenen Afrikaanschen 

 nacht bij helderen maneschijn te zien voorbijgaan; maar vreesselijk 

 is de indruk, wanneer hij gewond, woedend van smart, uit de struiken 

 stort ; met vlammend oog en te berge gerezene manen een oogenblik 

 stil staat voor de hem wachtende jagers, zijne prooi kiest, en in 

 weerwil der kogels bliksemsnel zijn slagtoffer neêrrukt en het 

 stervende den dood geeft. 



En toch wordt er bij het Fransch-Afrikaansche leger een man 

 gevonden, die, gansch alléén , des nachts den leeuw te gemoet treedt 

 en den strijd met hem waagt. Gevoel van pligt om de stammen 

 van hunnen geduchten vijand te verlossen, en mannelijke fierheid 

 om te verrigten wat de hoogmoedige Arabier niet durft, in één 

 woord, om hem eerbied af te dwingen voor zijne overwinnaars, 

 heeft hem gedurende vele jaren zijn leven doen wagen, en zes-en- 

 twintig dooden vielen onder zijne kogels. Door de stammen: Bou- 

 Seïd, den leeuwenman ; door de Transchen : Ie itiettr de lions genoemd, . 



