— 261 ~ 



wordt JULES GÉUARD door de Arabieren geacht en bemind ; met hunne 

 zeden en taal bekend, is hij een kostbare reisgezel voor dengene, 

 wiens inborst genot vindt in het avontuurlijke jagersleven, en zijne 

 kennismaking, die later eene innige gehechtheid werd , behoort onder 

 de schoonste herinneringen van onzen zwerftogt door Algerië. 



Er zijn twee soorten , of liever verscheidenheden , van leeuwen 

 in het noorden van Afrika, de zwarte en de rosharige, door de 

 Arabieren : el adréa en el zarzoeri genaamd. De eerste is de zeld- 

 zaamste maar de meest gevreesde. Hij is sterker gebouwd dan de 

 andere, breeder van kop, borst en lendenen, doch meer ineen ge- 

 drongen. Zijne kleur gelijkt het meest op die van een donkerbruin 

 paard, terwijl de dikke lange manen zwart zijn. Hij weegt van 250 

 tot 300 Wed. ponden; de lengte van het lijf van eenen gedooden 

 volwassen leeuw, op de plaats gemeten, werd bevonden van den 

 neus af tot het begin van den staart, die ééne el lengte heeft, vijf 

 ellebogen, (de voorarm gemeten tot de spits van de uitgestrekte 

 hand), terwijl het voorhoofd ééne elleboog breed was. 



De rosharige leeuw is grooter dan de bovengenoemde en slanker 

 van ligchaam. De sierlijke krachtige bouw doet zich het schoonst 

 opmerken wanneer de huid afgehaald is, en herinnert aan de kat, 

 tot welk geslacht hij ook behoort. 



De zwarte leeuw zwerft niet rond zoo als de roode, maar zoekt 

 een' goeden schuilhoek in het gebergte en blijft zich daar een 

 twintigtal jaren soms ophouden. Zeldzaam komt hij in de vlakte, 

 maar beloert de kudden wanneer zij 's avonds uit het gebergte 

 terugkeeren en doodt eenige runderen om hun bloed te drinken. In 

 de lange zomeravonden verlaat hij zijne verblijfplaats tegen het 

 ondergaan der zon, en vat post op een voetpad tusschen de rotsen 

 om een' ruiter of eenzamen voetganger af te wachten. Lange jaren 

 had zich een zwarte leeuw opgehouden in het Aures-gebergte 

 nabij Oertèn, alwaar hij den weg naar Krenchela onveilig maakte. 

 In eenen ouden olijfboom waren de teekenen zijner klaauwen nog 

 zigtbaar, die hij gewoon was tegen den stam te scherpen. 



