— 263 — 



perheid als eenige aanbeveling beschouwt, is nog minder dan zij 

 getrouw aan dengenen, die zijn leven waagde voor haar bezit; 

 wanneer een sterkere zich voordoet is deze steeds welkom. De 

 leeuw daarentegen, zoolang hij er niet toe gedwongen is, verlaat 

 nimmer zijne gezellin en bewijst haar de meeste gehechtheid. Op 

 hunne nachtelijke zwerftogten gaat de leeuwin steeds vooruit, ter- 

 wijl hij zijne schreden naar de hare rigt. Bij den doear gekomen, 

 is hij het, die den sprong waagt over de omheining en haar de 

 prooi brengt; hij zal niet eten voor dat zij verzadigd is, en de 

 eerste weken, nadat zij geworpen heeft, verzorgt hij getrouw het 

 huisgezin van de opbrengst zijner strooptogten. Hij woont echter 

 niet in hetzelfde hol; het spelen der welpen verveelt hem, en hij 

 zoekt gewoonlijk in de nabijheid eene verblijfplaats, van waar hij, 

 zoo noodig, de familie te hulp komt. Dit gebeurt vooral als hij 

 volwassen is, wanneer zijn karakter zeer ernstig wordt. 



Als de jongen vijf maanden beginnen te worden , volgen zij reeds 

 des nachts de moeder tot den rand van het boscli, alwaar hun de 

 leeuw het maal brengt. Maar zoodra zij een half jaar bereikt hebben, 

 verlaten zij allen te zamen bij eenen duisteren nacht het hol voor altoos, 

 en nu zwerft de familie onophoudelijk door het land rond, totdat de 

 tijd daar is, dat zij op hunne beurt paren, namelijk tot het derdejaar. 



Tegen de acht maanden beginnen de jongen de geiten of schapen- 

 kudden aan te vallen, die des daags in hunne nabijheid komen; 

 somwijlen wagen zij zich aan een rund, maar de kracht ontbreekt hun 

 nog. Het is eerst met het tweedejaar dat de welp, zonder hulp van den 

 ouden leeuw, eenen os, paard of kameel met éénen beet in de keel 

 dooden kan, en de twee ellen hooge omheining kan overspringen, 

 waarachter het vee des nachts in den doear geparkeerd wordt. 



De geduchte schade, welke de Arabieren van hunnen gevaarlijken 

 nabuur lijden, heeft hen lang naar middelen doen uitzien om zich 

 van zijne nabuurschap te bevrijden. Eeeds sinds eeuwen hebben de 

 stammen , onder anderen , de gewoonte aangenomen om de bosschen te 

 verbranden, die op de vlakten lagen, welke zij met hunne kudden 

 doortrekken , ten einde het roofdier te noodzaken verderop eene schuil- 

 plaats te zoeken. Dit verwoestingsbeginsel op eene ruime schaal 



/ 



