— 264 — 



toegepast , — daar de Arabier als herdervolk eenen ingeboren afkeer 

 van wouden heeft, — is mede oorzaak, dat het oude Mauritanië sints 

 het verblijf der Romeinen geheel van aanzien veranderd is. De 

 reiziger is verwonderd, reeds op eenigen afstand van Constantine, 

 de omstreken woest en onvruchtbaar te vinden, hetgeen toeneemt 

 naarmate hij de Sah'ra nadert. Kalkbergen met kale verweerde 

 kruinen, sluiten den gezigteinder af; uitgedroogde klei vormt de 

 vlakte waar hij door henen rijdt, en zijn paard dreigt telkens te 

 struikelen in de kloven, door de verschroeijende zonnestralen ver- 

 oorzaakt; hier en daar liggen oesterbanken met de versteeningen 

 der voorwereld door de winterregeus blootgespoeld ; boomen zijn 

 zeldzaam en bosschen alleen in de verte langs het ontoegankelijke 

 gebergte zigtbaar. Hij trekt door de puinhoopen van Romeinsche 

 steden, langs de oude heerbaan; zijn weg voert hem door de neergestorte 

 poort en voorbij menige tempelruïne: maar de rijke tuinen en 

 bosschaadjen, die haar eertijds omringden, zijn verwoest en verbrand; 

 de rivier die de wallen omsloot, van lommer beroofd , is verdroogd, 

 eenzaamheid heerscht alom; en moedeloos in de brandende hitte , drukt 

 hij het paard de scherpe stijgbeugels in de zijden en draaft verder 

 voort, door zijne spahi's gevolgd. — Zoo reist hij door, lange, lange 

 dagen ; de zon wijst de uren aan , de buks verschaft liet avondmaal 

 en elke doear ontvangt hem gastvrij met het klein gevolg. — 

 Eindelijk trekt hij door de bergengte van El-Cantara de schilder- 

 achtige oasis van dien naam binnen , en nu ontmoet hem eene 

 nieuwe wereld; — hij werpt echter slechts in het voorbijrijden een' 

 blik op de Arabische jonge vrouwen, die onder de palmboomen 

 zitten buiten de poort, eu hare verborgene schoonheden in de 

 fontein afspiegelen; na eene korte nachtrust in de caravanseraï, 

 wordt na twee dagreizen Biscara bereikt; nog één dagrid verder 

 en zijn voet betreedt de woestijn. — Maar hier slaat hem de 

 weemoed om het hart, en een onweerstaanbaar verlangen naar leven, 

 o-roen en water, drijft hem terug naar de noordelijker streken. 



Ook de leeuw heeft behoefte aan schaduw en aan eene heldere 

 bron; nimmer vertoont hij zich zoo ver zuidelijk, en zijne gelief- 

 koosde verblijfplaatsen in de provincie Constantine zijn : het gebergte 



