— 265 — 



Machieona in de nabijheid van Djelma; het land der Ouled-Shamza en 

 vooral het wilde Aures-gebergte , i) waar hij zich steeds een igen tijd 

 ophoudt, wanneer hij in den paartijd van Tunis naar Marokko trekt. 



In deze streek, in de vallei van Oertèn, hadden wij met jules 

 GÉRAUD , na te zamen den veldtogt in het Babor-gebergte te hebben 

 bijgewoond, onze tenten opgeslagen. Laatstgenoemde had zich her- 

 waarts begeven op de bede van den stam der Amamera's, om hen 

 te verlossen van een leeuwenpaar, dat hen sints lang verontrustte. 



Wanneer in den herfst de vlakten door de piasregens in moe- 

 rassen zijn veranderd, trekken de stammen naar de hellingen van 

 bovengemelde boschrijke gebergten, om zich van hout te voorzien, 

 en verblijven aldaar den winter. Hier vinden zij jaarlijks de oude 

 legerplaatsen terug en tevens hunnen ouden vijand, den leeuw, 

 die even als zij de winterkwartieren betrokken heeft, maar met 

 wien zij den open strijd vooreerst niet durven aanvangen. Gewoonlijk 

 wordt nu een valkuil [zoelia) gegraven, op de volgende wijze. — 

 De Arabieren voegen zich altijd met familiën van denzelfden stam, 

 ten getale van tien tot dertig tenten, bij elkander en weiden 

 gemeenschappelijk. Deze tenten {guitoen) worden in een cirkel 

 tegen elkander geplaatst met eenen uit- en ingang voor het vee, 

 welke des avonds door eene verhakking van takken en boomstam- 

 men, ter hoogte van een paar el, gesloten worden. Dusdanige ver- 

 eeniging, onder opzigt van een Cheik of Kaïd, noemen zij doear. 



Aan de hooge zijde van den doear, 'die gewoonlijk op de helling 

 der bergen geplaatst is, wordt een kuil gegraven van 10 ellen diep 

 en 5 breed, en iets wijder onder dan boven. Opdat de kudde zich 

 des nachts niet verloope, wordt het midden van het park door 

 eene heg van de zoehia gescheiden, en, door de verhakking verbor- 

 gen, is van buiten niets daarvan zigtbaar; 's avonds wordt de kudde 



1) Aurès, liet oude av.rasius der Romeinen, is een gebergte, gelegen in het zuiden 

 der provincie Constantine. Peocopius spreekt er omstandig over in zijn verhaal van 

 den oorlog der Wandalen, en roemt zijne ongemeene vruchtbaarheid. De Romeinen 

 hadden groote moeite er zich meester van te maken. Thans verstaat men onder den 

 naam Aurès , de gansche dorre streek van Batna af ten westen , tot Tebcssa ten oosten, 

 en die de Teil (het vruchtbare gedeelte) van de Sah'ra afscheidt. 



