— 269 - 



de dieren volwassen waren. De jager wacht nu het opkomen der 

 maan af en verlaat zijne tent, behalve zijne buks, een koppel be- 

 proefde pistolen en een breed jagtmes mede nemende. Gérard 

 volgde liefst zijn eigen weg, en klauterde gansch alleen over het 

 bergpad en langs den boschrand, waar de alleenstaande boomen in 

 den maneschijn de vreemdste gedaante aannamen. Hem verschafte 

 die nachtelijke eenzaamheid een onbeschrijfelijk genot. ^ — Er ligt een 

 geheimzinnig iets in de plegtige stilte van eenen zuidelijken nacht; in 

 den sterrenhemel, die met eene helderheid schittert , aan het noorden 

 onbekend, en in het gevoel, omringd te zijn van gevaar zonder 

 mogelijkheid van hulp, dat de geheimste snaren der ziel trillen doet. 

 Het oog peilt elke struik, het oor vangt elk geluid op, en de buks 

 is steeds gereed roover of verscheurend dier op het visier te nemen. 



De leeuw doet zijne gangen door gebrul kennen ; begint hij zijnen 

 togt in stilte, zoo wijst het korte afgebroken geblaf van den jak- 

 hals, die hem steeds volgt en aan de overblijfselen van zijn maal 

 zich vergast, den weg dien hij neemt aan, en de jager wacht hem 

 af ter zijde van het voetpad op eene opene plek, waar hij voor zich 

 heen zien kan. Zoodra de leeuw hem gewaar wordt, staat hij op 

 eenige passen afstands stil; ziet hij hem in de verte, zoo gaat hij 

 naar hem toe, den grooten kop heen en weer schuddend en toont de 

 tanden. Soms drukt hij zich op den grond als eene kat, soms 

 sluipt hij rond om van achteren te bespringen. De jager onderdrukt 

 het vreemde gevoel, dat onwillekeurig het hart bekruipt , door vasten 

 wil, gebiedt der koortsachtig trillende hand stilte en kiest als doel 

 de plaats tusschen het oog en het oor of achter het oor, wanneer 

 de kop ter zijde gezien wordt. Gevoelt hij zich na het schot nog 

 staande en niet op den rug geworpen tusschen de klaauwen van 

 den vijand, dan wordt de tweede kogel op het stuiptrekkende dier 

 in het hart of in het oor, aangebragt. In geen geval kan op den 

 kop geschoten worden terwijl hij gedrukt ligt, hoe nabij ook, daar 

 het schuinsch vlak der hersenpan geen kogel doorlaat; er dient 

 alsdan een paar passen zijdwaarts gedaan te worden naar dien 

 kant, waar de maan het helderste schijnsel werpt. 



Het is merkwaardig den schrik te zien, dien alle dieren voor den 



