— 270 — 



leeuw hebben. Toen de huid van één hunner eenige dagen voor de 

 tent in de schaduw te droogen lag, bleven de herdershonden van 

 den doear op eenen eerbiedigen afstand, en kwam er een bij toeval 

 in de nabijheid, dan was de reuk genoeg hem met den staart 

 tusschen de beenen te doen afdruipen. Deze honden zijn twistzieke, 

 roofzuchtige, vuile dieren, die volgens den Koran "onrein" zijn en 

 niet zonder reden. De Arabier zegt ook van den hond [el helh) 

 sprekende: "mijn hond, met permissie gesproken." Zij leiden een 

 ellendig leven, voeden zich van afval en van het doode vee, mogen 

 nimmer onder de tent komen en staan veel uit, des zomers van 

 de hitte, des winters van den regen. — Elke tent heeft er een of 

 twee, die over dag gewoonlijk slapen, maar des nachts de wacht 

 houden, en van den avond tot aan zonsopgang een onophoudelijk 

 geblaf doen hooren tegen de jakhalzen, de hyena's of enkele stroopers 

 der Nememcha's, die rondom den doear zwerven. 



De windhond daarentegen [el sloegï) is de vriend van het huis- 

 gezin; hij zit mede aan in den kring rondom den schotel met 

 de roode couscoussou, drinkt uit den beker van den meester en 

 slaapt naast hem op de slip van zijn buruous. Elke Arabier van 

 groote tent heeft eenige van die sierlijke moedige dieren, die voor 

 de zwijnenjagt gebruikt worden. 



Wanneer nu de leeuw 's nachts een of ander doear nadert, schieten 

 alle honden ten getale van zestig of tachtig naar buiten, luid 

 blaffend den aanvaller te gemoet; deze stapt echter bedaard door 

 en allen trekken zich voorzigtig binnen den schijn der vuren terug. 

 De leeuw gaat nu den doear om, naar het hoogere einde, springt 

 met een kraehtigen zet over de omheining tusschen het vee, dat als 

 dol van schrik door elkander rent en de wachten vertrapt, kiest 

 een kalf of schaap, "en springt even bedaard den anderen kant uit 

 om zijne prooi op eenigen afstand te verscheuren. Op dit oogeublik 

 echter zijn alle honden verdwenen, en angstig jankend is elk onder 

 zijne tent gekropen. 



Zelfs de doode leeuw wordt door geen viervoetig dier, het 

 moge jakhals of hyena zijn, aangedaan; elk eerbiedigt het lijk van 

 den magtigen. Alleen de gieren vergasten zich dan. Den eersten 



