DE LUCHT 



EEN HOOFDVOEDSEL VOOR DEN MENSCH. 



DOOK 



E. H. VON BAUMHAUER. 



Jtlet klinkt menigeen voorzeker vreemd, wanneer wij de darap- 

 kringslucht, die luclitvormige zee die onzen aardbol omgeeft, een 

 voedsel voor den mensch noemen , dat ten eeneamale onmisbaar te 

 achten is ; onmisbaarder nog dan die zelfstandigheden , die door 

 ieder onder de voedingsmiddelen gerekend worden, zoo als: brood, 

 vleesch, water enz. — De oorzaak dier zoo scliaarsche oplettend- 

 heid, welke wij aan de lucht schenken, is niet verre te zoeken: 

 schijnbaar gering toch is hare werking op onze zintuigen ; noch 

 het gezigt, noch de smaak, noch de reuk, noch het gehoor ver- 

 kondigen ons haar bestaan; ja zelfs het gevoel doet ons slechts 

 nu en dan, wanneer de lucht in beweging is gebragt (wind of 

 togt) aan haar denken ; en ook hier nog zijn er slechts weinigen , 

 die de lucht als eene stofi'elijke weegbare zelfstandigheid zich voor- 

 stellen; van daar dat er velen zijn, die het naauwelijks weten, 

 meerderen nog die er niet aan denken dat die lucht bestaat ; vandaar 

 dat hare overgroote waarde voor ons levensonderhoud door de 

 meesten ten eenenmale uit het oog verloren wordt. Het is dan wel 

 niet overbodig te achten, om de aandaclit onzer lezers op deze 

 zoo onmisbare zelfstandigheid te vestigen; ik stel mij daarom voor, 

 de dampkringsluchl vooral uit het oogpunt van voedende zelfstan- 

 digheid te beschouwen en tevens aan te toonen , hoe men deels uit 

 onkunde, deels uit zorgeloosheid maar al te dikwijls een voedsel 

 bederft, dat ons door de Voorzienigheid zoo ruimschoots wordt 

 aangeboden; hoe ook hier weder eene geheel ongelijke bedeeling 

 plaats vindt bij de meer en min gegoede standen der maatschappij , 

 terwijl het eene gave geldt, die voor allen even onmisbaar is. 



% 



