DE WOEKERPLANTEN. 



E. W. VAN EEDEN. 



-nLls wij in huiselijke afzondering den langen winteravond bij den 

 warmen haard en de heldere lamp doorbrengen en ons bezig houden 

 met het beste, dat de menschelijke geest in vroeger of later tijd 

 heeft voortgebragt , of als wij in den zomer eene om haar schoon 

 beroemde landstreek bezoeken en ons verlustigen in den oppervlak- 

 kigen aanblik van bloeijende velden en golvende korenakkers, van 

 donkere wouden en blaauwe heuvelen; als onze dagen kalm en zon- 

 nig daarheen vlieden, en wij, jaar in jaar uit, overvloedig en zonder 

 veel zweet onzes aauschijns het dagelijksch brood genieten , onaf- 

 hankelijk van de wereld en hare veranderlijkheid, dan loopen wij 

 gevaar om in onze beschouwing van die wereld eenzijdig te worden, 

 gevaar om ons in te beelden, dat het Paradijs nog niet verloren 

 is. — Ik zeg, wij loopen gevaar; want hoe schoon die inbeelding 

 moge zijn, zij is niet meer dan eene inbeelding, een droom. Vroeg 

 of laat zullen wij gewis uit dien droom ontwaken ; vroeg of laat 

 kunnen er winteravonden komen , waarop wij zonder warmen haard , 

 zonder heldere lamp zitten te klappertanden , zomers die wij onder 

 gloeijende zonnehitte in eenzame woeste streken moeten doorbren- 

 gen, jaren waarin ons het dagelijksch brood karig wordt toebedeeld, 

 waarin wij zwoegend en hijgend onze afhankelijkheid van de wereld 

 moeten erkennen ; kwalen en verliezen kunnen ons teisteren , — 

 en toch, al blijven wij ongedeerd, dan nog zullen gewis onze oogeu 

 eenmaal opengaan voor den toestand van zoovele natuurgenooten 

 wien de wereld waarlijk geen Eden is. 



Dan erkennen wij de oude waarheid, dat er duisternis bestaat 

 nevens het licht. 



17 



