— 301 



den grond, want de eerste wortel sterft meestal af, terwijl de sten- 

 geitjes door hunne zuigwratjes voedsel opnemen ten koste van de 

 hop of het vlas, waarom zij zich geslingerd hebben. Het warkruid 

 windt zich voort van plant tot plant en breidt zich over den akker 

 uit. — Even als de vroeger genoemde woekerplanten heeft het geen 

 bladen; de stengeltjes hangen als een bundel zijden draden om de 

 moederplant, en dragen kleine trosjes van witachtige bloemen, die 

 op heidebloempjes gelijken. — Het warkruid vormt door zijn groei 

 een overgang van de halfzelfstandige tot de onzelfstandige planten, 

 van de slingerplanten tot de Parasieten. 



De meest volkomene ontwikkeling in alle deelen en den duidelijk- 

 sten vorm van parasitisme zien wij bij de Vogellijm of Marentakken 

 (Viscum) , die in ons vaderland, vooral in de omstreken van Maas- 

 tricht en nog menigvuldiger in midden-Europa , op de vrucht- en 

 woudbooraen woekert. 



Wanneer des winters de meeste boomen van hunne bladen be- 

 roofd zijn , en zooals zekere oppervlakkige menschen beweren , op 

 omgekeerde bezems gelijken, dan treft ons hier en daar het zonder- 

 linge schouwspel van een groenenden tak aan een overigens dorren 

 boom. — Veelal is het een appel- of peerenboom, waarop die ver- 

 tooning plaats heeft, 

 en van verre zou de 

 oppervlakkige denken , 

 dat die bladrijke tak 

 een voortbrengsel van 

 den boom zelf was. 

 Beschouwt men het 

 verschijnsel echter van 

 nabij , dan ziet men 

 spoedig, dat de kleine 

 geelgroene lederachti- 



ge blaadjes niets op de 

 gewone bladen van den 

 boom gelijken, en wan- 



VISCUM ALBUM. T . , „ 



neer men den tak af- 



